"İki Ruh Hastasının Günlüğü "

[Giz]

Bugün beni terk edişinin 45. günü. Yani 45. defa mutlu insanı oynadım bugün. Eğer tiyatrocu olsaydım gerçekten başarılı olurdum diye düşünüyorum bazen. Bugün de sokaklarda dolaşıp insanları izledim. Boş ifadelerle baktım yüzlerine defalarca. Aslında boş değildi bakışlarım. Bakışlarımda haykırışlarım vardı. Ama onlar yine anlamadı, anlamazlıktan geldi… “şuradaki”    oldum. Yakınımdan geçerlerken fısıltılarını duymadım sandılar. Israrla “şuradakine bak” dediler. Oysa “şuradaki”  olduğumu 2. defada anlamıştım ben. 2. defada kanlı gözlerimin, dağınık saçlarımın, kirli ellerimin beni onlardan farklı gösterdiğini anlamıştım…

O 2. günü hatırlıyorum. Ağlayarak eve gitmiştim. Saatlerce aynada kendimi izlemiştim. Ben aynı bendim. Bundan emindim. Peki insanların beni farklı görmeleri nedendi?.. Nedense nedendi. Boş versene… Zaten hepsi birbirine benzeyen bir avuç yaratık değil mi?... Evet biri farklı göründüğünde acımayıp onu dışlayan bir avuç yaratık…

Bugün de rolümü az çok oynayıp eve gittim. Her zamanki gibi duvarda kalan son resmine baktım, baktım… Sonra onu da söküp attım. Kendimi inceledim aynada. Bir şey fark ettim…
Jiletle bir çizik attım bileğime, 45. günün şerefine, bir kadeh kaldırdım iki kişilik yalnız soframda. Kapayıp açtım gözümü sen yoktun, sen oradaydın… Kadehimi yalnızlığıma kaldırdım… Yokluğuna sarılıp ağladım…

 

[Lethe]

 

[Giz]

:/

[Legend]

 

[PrénséSs]

 

[Giz]

âgLâmâ :/

[FıRtıNa]

cok güzel 

[qaçM3]

 

[Giz]

;s