' TANRISAL İRONİ ' Nedir ?

Yaratan yaratılan ikiliği “insan” da bir “bütüne” varır. İnsan ne salt yaratandır ne de yaratılan. Düşünen, tasarlayan, seçen, tinsel varlık olarak yaratan, yiyen, içen, ölen maddesel varlık olarak yaratılandır. İnsan Tanrı ve Tanrı olmayan’dır. Sonlu ve sonsuzun birliğidir,katışıksızlığın ve katışıklılığın birliğidir. Kendini yaratan Tanrıyı, yaratıcı özüyle yaratarak kendindeki “mutlak hiçliğinden” çıkarandır.
Yaratan ve yaratılanın birliği olan insan, Tanrıyı dışarıda aramaz, dışarı “mesafe” demektir, Tanrı ondadır, tinsel mekansızlığındadır. İnsan içsel devinimlerinde sonsuz özüne dokunur,aslını sezer. Böyle bir insan kendini dünyaya ait görmez, yaşama “itilmiş” gibi görür. sanki başka bir yaşama ait gibi görür kendini. Sonsuz özü, dünyanın sonlu özüyle çatışır. İnsan dünyaya “iğreti” tek varlıktır.
Dünya yaşamına itilmek varlığın sonsuzluktan kopuşu demektir. “yaşam” sonsuzluğun olmasa da bir sürekliliğin ölümü,başka bir sürekliliğin başlamasıdır. Sonsuz olan hep sürer,ama varlığın bir sürekliliğinden başka bir sürekliliğiyle.
Sonsuzun insansal sürekliliğindeki “kopuş” sonsuzun dışına çıkış demek değildir. Sonsuz varsa dış yoktur. Buradaki kopuş sonsuzun bilincinden kopuştur, ben bilincidir,ayrılığın bilincidir. Bu sonsuzda olan sonlu bilincin sürekliliğidir.
Bu kopuşla varoluşsal bir huzursuzluğun burgacına düşen insan bundan tinselliğini,içsel yaşamındaki sonsuzluğu duyarak aşabilir. Dünyanın aşılması dünyanın “dışı” ile olmaz,insanın “içi” ile olur. Çünkü insanın “içi” dünyayı da aşan sonsuzluktur.
Ne güzel ki, maddenin geçiciliğini yaşamak zorunda olan insanın sonsuz olanı hayal edebilme,inanıp içselleştirebilme yeteneği vardır. Bu “ilahi” yeteneği kullanarak maddi olanın,sonlu olanın üzerine çıkabilir, “kopuş”un huzursuzluğunu sonsuz bir dinginliğe dönüştürebilir. Sonlu bir varlıkta böyle sonsuza “bakabilme” yeteneğinin oluşu sıradan bir ironiden fazla bir şeydir.

İnsan Tanrısal bir ironidir.