Hey..Umarım iyiSindir
YazılanLar ve yazdıkLarın cok guseL Gercekden Sanırım Benimde Babami Erken yaşda kaybetmem yazdıklarının dahada ilgimi cekmeme Sebep oldu.Ben Senin gibi şanslida deiLim asLında Cunku babamı hiç tanımadim Ben Dogmadan önce vefat etmiş,sadece resimlerde gördüm tanıdım büyüdüm..
Hayat benim için hep filmdi,babasızlık yetmezmiş gibi ana okulana giderken Annemi,bana hem anne hem babalık yapmaya calısan biricik Annemi Trafik kazasında kaybetdim.Kaza günü Annemin yogun bakımda oldugunu ögrendigimde hiç korkmamışdım cunku benım Annem Doktordu O herkesı ıyılesdırıyodu kendınıde ıyılestirecek elbetde diye düşünüyodum küçüçük halimle..Ama öyle olmadi o yaşimda Babasızken birde Annesiz kalmişdim kardeşimde yokdu yaLnizdim.
Neyhseki Anneannem Beni yanina aLdı Buyutdu.Sımdı 20 yaşindayim farkli bir ülkede yaşiyor ve okuyorum.Arkadaşlarim yaz aralarinda ülkelerine dönünce ilk zamanlar benim niye dönmedigimi sorarlardi Nereye nicin döneyim ?Kimsem yokdu ki..
Hayatım boyunca Hep Anne babasızlıgı yaşadım anlayacagin.
Herzaman iyi olduklarını dusunup metahanetli olmaya çalişdim oldumu dersin hayir
Cunku hep kendimi Ne bu ya şakamı ne bıcım hayat diye sordum öyleydi ama gercekden Hayat mı bu.. ?
Öyle işte bende kısacik içimdekileri dökdüm kişi yarali olunca yazdikca yaziyor Neden niçin bilmiyorum yazdim işte..
Sana üzülme diyemem ama hep mutlu olmaya çalış,çaliş ki Sene seyreden babani en azindan böyle mutlu et.Senin üzülmen gözyaşı dökmen babanında içini sızlatacakdir...
Kendine iyi bak Şimdi
