öylésiné.

"Bozulduğu zaman, insandan daha çok korkunç bir yaratık yoktur."
Sophokles

özgürlük adına söylenmiş bir yalandır
hakların hürriyeti.
bildiğim bir yalan var,
bütün gerçeklerin üstünü örten.
âh, kana susamış cinnet!
tepetaklak dünya;
bir çocuğun gözünde kanayan güldür,
üç beş damla kin,
üç beş damla nefret…

şiir;
hiç bir dileği gerçekleştirmeyen,
kayıp giden bir yıldız kadar yalancıdır.
ve toprak,
en az bir o kadar kana susamış,
bir şehir kalelerini teslim ederken bir bir,
âdemin tînine ihanet edişinin resmidir,
bir çocuğun gözünde kanayan gül,
tırnaklarımın ucuna kazınmış nefret!…

"seni sevmiyorum beyaz insan…"
karalara büsbütün boyanmışlığım bundan…

Çok bekledik bayramları; bayram gibi olsun istedik oysa ki hüzün yaprakları kaldı elimizde lâl gibi. ne çok bayramlar gördük, eli öpülesi. eller öpülürken, “eller” kırıldı kökünden. Eller öpülürken, “eller” vuruldu cân evinden.

Şeker gibi bayramları özledik; gurbet elde, bir başına türküsünü yakmak istemedik gecelere. Tren garlarında, otobüs duraklarında, otobüs garlarında, hayatı nöbet tutmak istemedik. Biz aslında, bu arabesk hayatı hiç istemedik. Dayatılan ve bir o kadar yaşamaya mecbur kılınan.

Çok şey istemedik aslında. Aslı gibi olsun istedik her şey, kopya sûretlerden bîzardık biz. Sürgün yanlarımız en çok bunlarla anılırdı oysa. Yalnızlığımızı bundan bildik, bundan bildik bundan yana kaçtığımız ne varsa. Biz, bu dünyanın aykırı çocuklarıydık. Toplum dışı, yüzünü topluma dönmüş, bir o kadar aşina ve bir o kadar uzak yüzleriydik. Bu yüzden, adam gibi adamlarla beraber, bayramları çok bekledik; kalabalıklardan bu kadar çok kaçarken, aslında kalabalıkları bir o kadar da çok özledik ve beklerken, beklemenin içine, beklemeye dair bütün anlamları bir bir nasıl da dizdik…

El-ân; “fi tarihte bir gün, büyüme hayalleri kurardım. şimdi ise; utanıyorum çocukluk düşlerimden”. Yani büyüyen ve büyüdükçe küçülen insanları gördükçe, çocukken kurduğum hayalleri yatırıyorum masaya bir bir. Tıpkı ölmeye âmil bir hasta gibi, masadan kalkmıyorlar. Dünya’yı ve dünyayı kendine benzeten o küçüldükçe küçülen insanları düşünüyorum. Bayramlarım karışıyor birbirine sonra ve hepsini toplasan, tek bir bayram etmiyor.

“bekledim, uzun zaman bekledim
akşam üstü kulelerinin loş gölgeleri içinde
akşam üstü kulelerinin loş gölgeleri içinde

loş gölgeleri içinde yağmur kulelerinin
beni hep beklerken göreceksiniz
beni hep beklerken göreceksiniz

bir gün geri gelecek
denizlerin üstünden, tarlaların üstünden doğru..

bir gün geri gelecek
kırların üstünden doğru..denizlerin üstünden doğru
yeşil rüzgar geri dönecek
ve benim incinmiş kalbimi beraberinde götürecek

geri gelecek deniz serpintileriyle
beni yolların üstünden götürmek için
loş gölgeleri içinde siyah kulelerin
onun soluğuyla sürükleneceğim
akıntının uzağında başka bir ülkeye..

onun soluğuyla sürükleneceğim
akıntının uzağına onun isteğine göre
onun isteğine göre bu dünyadan uzakta
deniz ve yıldızların arasında”

Bugün bayram; bayramınızı kutlamalıyım değil mi… Ne kadar şeker yerseniz yiyin, şeker bayramı değil, ramazan bayramınız kutlu olsun. Öyle zamanlar olur ki; dünya ağırlığınca şeker yeseniz, ağzınız yine de tatlanmaz, şu anki hâlet-i rûhiyem de sanırım o yönde.

Birkaç gündür son yüzyılın panaromasını okuyorum. Ülkemizde de son zamanlarda yaşanan bazı olaylar var ki, içler acısı. Açıkçası, ölen bir şehidin geride kalan iki çocuğunun ayağındaki yırtık çoraplar gözümün önüne geldikçe; böyle bir bayramı güllük gülistanlık ve yeryüzünde hiçbir şey olmuyormuşçasına, mutlu-huzurlu bir şekilde geçirmenin, hatta bir adım daha ötesi, bu bayramı kutlamanın şahsım adına, bu insanlara yapılacak bir ayıp olduğuna inanıyorum. Aşağıda bir takım notlar göreceksiniz, biraz uzunca ama okumak 15 dakikanızı ancak alacak. Okuduk, peki ne değişti? veya okuyunca neyi değiştireceğiz? gibi sorgulamalar da muhakkak olacaktır. Umud ederdim; keşke yazılan bir çok şey, bir şeyleri değiştirebilseydi.

ölmek için yaşadım, yalan yok
ve yalan yok ki belki de,
doğru olan bir şey yok.
bu sokaklar gibi karışık; her şey,
nasıl da birbirine muhteşem zıtlıkta
ve bir o kadar eş olmakta.
sorular soruyorum cevabını arayan
cevaplar veriyorum insanlara.

yani size; omuzları üzerindeki baş,
ayakları üzerindeki beden,
bedenler altındaki ayaklar; sahi
nereye gidersiniz;
nereden geldiğinizi bile bilmeden…
her şeyin içinde muamma bir yokluk.
yani yok olduğunu bilmediğin bir şeyin
içinde yok olmak ki ne acı.
cevaplar her şeyin içinde, sorular
her bir cevabın içinde.
doğurdukça, birbirini doğuran
karanlık iklimlerde; ey insanlık
siz gidiyorsunuz,
gölgeniz bile kalmıyor geride…

Sözcüklerin gücüne inanırım; lâkin, kalp ile akıl arasındaki mesafeyi unutmayanlar için bu geçerli sanırım. Söz’ümüzü buna binaen söyleriz: yani kalp ile akıl arasındaki mesafeyi yakınlaştırma adına söyleyeceğimiz her söz, bizim için altın hükmündedir…
Yüzyılın panaroması ile başlayan notlar, dünya gerçekleri, Türkiye gerçekleri ile devam edecek… Bu notlardan sonra da birkaç kelamımız olacak…

//