Uyansam birden.....

Uyansam birden..... O çok sevdiğim papatyalar arasında koşsam. Hep ertelediğim mektupları yazsam, Resimlere fırça darbeleri atsam.... Yine çıplak ayaklarla yürüsem hafif çakırkeyf... Hülyalı baksam etrafa... Yine 17 olsam.... Yine masum olsam... Yine sevsem... Ama yine onu. Yaşlı beynimle,genç vücudumla... Dokunsam gençliğime. Dönüp baksam bir ara Kanepede uyuyan çocuk yüze.... Öyle ağır ki yaşananlar... Korkuyorum uyanmaya. Kapatsam gözlerimi; Ya özlersem geride bırakacaklarımı??? Ya sesimi duymazlarsa... Ya dokunamazsam... Çığlık atamazsam,ağlamayı hissedemezsem... Acıyı bilmezsem?? Ya bensiz kalırsa minik kedim... Burunsuzum... Küçük kadınım... Hüzünlü babam.... Offf ne zormuş karar vermek. Ne zormuş gitmek Ne zormuş kalmak... Yaşamak,ölmek... Dudağımda tuzlu tadı var şimdi Gözyaşımın.... Gözyaşımda buruk umutlarım... Umutlarımda belki yarınlar... Yarınlarda belki mutluluk.... Kanepeye baktım.... Uyuyor hala çocuk tadında yüzü. Uyan hadi.... Galiba en iyisi yola devam etmek. Uzanan ellere ellerini uzatmak ... Gülen yüzlere gülmek. Biraz affetmek... Biraz unutmak... Biraz inanmak... Tüm inananlara................ Yolu uzun olanlara............ Resim öyle güzel ki...Dökülüverdi satırlar...

BoNCuK