eDe ' den..

Şimdi hersey sana benzemeye basladı...!

Yine aynı yerden yazıyorum sana sen aynı yerdemisin bilmiyorum.

Seni " sana " yazdığımda sen uyuyordun. Ay ışığı saçlarına beyazları giydirmişti

Kangren gece, kirpiklerine yaslanıp delicesine umudu soluyordu.Avuç içlerinde,

rüzgarla olan kavgalarını bir türlü bitiremeyen hayırsız fırtınalar sabahın geceden ayrılışını

bekliyordu

Oysa senin olan bitenden haberin yoktu.Sen, gül kokulu Melek'lerin omuzlarına göğsünü

dayayıp sanki Cenneti soluyordun yatağında

Mavi denizler, karakışlara gelin gitmiş baharların tozlu dudaklarını yıkıyorlardı o masum

gözlerinde. Önünde eğilip yüreğinin soluk alışını izledim.

Öyle duruydu ki gözlerin, öyle ılıktı ki nefesin; senden habersiz her nefes alışında nice yetim

kırlangıçlar sıcak iklimlere kanatlanıyordu

Yağmurun toprağa düşerken nabzı atmıyordu..Çünkü sen uyuyordun

Sen hulyalarda Cenneti soluyor ve huzur şehirlerini bulutların üzerinde izliyordun.

Hiçbir sey bu güzelliği bozmamalıydı..Ve karanlık sırf sen uyanmayasın diye cığlıklarını

yüreğine gömüp dudaklarını kanatarak yeni günün doğumuna sessizce tanıklık ediyordu...

Birazdan zaman; yeni doğacak sabahın, arsız karanlığın esaretinden kurtulup özgürlüğüne

kavuşma çığlıklarına gebe kalacaktı. Güneş, perdelerine eğilip baharın umutlarını

fısıldayacak. Saçların, bir karanfil kadar güzel kokacak. Ve ben bir nefes kadar yakında seni

izliyor olacağım. Zannetme ki, yanındayım. Ben, senin tarafından sevilmenin verdiği güçle,

yeni filizlenmiş ciceklerin dallarını kıran fırtınalara kafa tutacağım. Uykusunu almış

ceylanları uyandırıp senin gül desenli yanaklarına salacağım. Ve avuç içlerinin terine

kıyamadığım için rüzgarın peşine düşüp yüreğine ılık meltemleri yollayacağım. Ve akşam

olup sen uyuduğunda ben senin yüreğine geleceğim. Dün gece kaldığım yerden seni " sana "

yazmaya devam edeceğim..