Korkuyorum ANNEM

[BiriSi]

Senden bişey isteyebilirmiyim anne?
Biliyorum.Çok şey istiyorum.Belki de çok mızmızım.
Ama ben artık sıkıldım anne...Artık uykum geldi.Oynamak istemiyorum bu oyunu daha fazla.
Korkuyorum artık anne...
Bu koca koca binalar beni korkutuyor
Her sabah kahvaltımı yaparken izlediğim savaş haberleri beni korkutuyor.
Arabalardan korkuyorum anne...Kamyonlardan otobüslerden...
Korna sesleri motor gürültüleri beni korkutuyor.Çıkardıkları dumanlar boğazımı yakıyor.
Gözlerimi kapatıp kulaklarımı tıkamak istiyorum.Duymamak,görmemek, düşünmemek istiyorum.
Tüm kalabalığın koşuşturması beni telaşlandırıyor anne.
Hepsinin gözleri donuklaşmış...Hepsi bomboş.kendimi çok yalnız hissediyorum.
Bundan sonra karanlık gri sokaklarda yürümek istemiyorum anne...
Acele etmekten bıktım artık.Kol saatimi kırsam bana kızarmısın?
Hep birilerini ve gelecek olan zamanı beklemek beni daha fazla heyecanlandırmıyor.
Herşey çok hızlı anne...Ben günümü doya doya yaşamak istiyorum...
Güneşin doğuşunu,ağaçların arasındaki sabah sisini ve çiçeklerin yeşil yapraklarındaki beyaz şebnemleri görmek istiyorum...
İnsanların bağırıp çağırmaları,suratlarını asmaları beni ürkütüyor anne.
Sen beni kötülüklerden koruyabilirmisin?Kendimi çok güçsüz hissediyorum.
Ben uyuyana kadar yanımda kalırmısın anne?Elimi tutarmısın?Hayır hayır vazgeçtim...Ben uyuduktan sonra da gitme anne...
Başımı göğsüne yaslayıp güneşli bir güne uyanmak istiyorum.
Masmavi bir gökyüzünde uçan kuşları izlemek,yemyeşil tepelerde uçurtma uçurmak istiyorum.
Sıcak birgünün akşamının o tatlı turunculuğunu izlemek istiyorum anne...
Sonra çoban yıldızının bana o ilk göz kırpışını görmek istiyorum.
Ve geceyi yaşamak istiyorum anne...
Yıldızların altında,denizin kıyısında yalnız başıma oturup dalgaların sesini dinlemek istiyorum.
Aydedenin doğusunu görmek istiyorum anne.Önce onun büyülü halesine bakmak,sonra da ağlamak istiyorum
Ve mehtabına dalıp,saatlerce öyle kalmak...
Artık koşuşturmaktan sıkıldım.
Ben,yemyeşil ormanın ortasındaki şirin evimde oturmak istiyorum...
BEN; HUZURLU VE DİNGİN BİR YAŞAM İSTİYORUM.
Ama bu imkansız...
ÖYLE DEĞİL Mİ ANNE?....

[BiriSi]

Ben bu gurbete ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Gözlerim kapanıp daldığım zaman,
Yeniden yollara düzülmekteyim.
Son günüm yaklaştı görünesiye,
Kalmadı bir adım yol ileriye;
Yüzünü görmeden ölürsem diye,
Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim. 

[BiriSi]

Anneciğim, hep sana seni ne kadar sevdiğimi, küçücük yüreğimdeki kocaman yerini anlatmak isterdim. Ama başaramadım. Çünkü hiç anlamaya çalışmadın. Bir gün sana bahçeden çiçek topladım. Bardağa koydum, sana getiriyordum ki, bardak birden bire elimden düştü, kırıldı. Çiçekle sana sevgimi anlatacaktım. Kırılan bardak için o kadar çok bağırdın ki, bir daha kimseye çiçek vermemeye yemin ettim.
Anne, benim küçük yüreğimde herkesi sevecek kadar yer vardı. Ben herkesi çok seviyordum. Ama sen insanların hep kötü olduklarını, onlara güvenilmemesi gerektiğini söyledin. Ben de artık insanları sevmiyorum.
Anneciğim, bir türlü küçük kafam almıyor, bana başkalarına vurmayı sen öğrettin. Ben doğduğumda vurmayı bilmiyordum ki, neden şimdi kardeşime vurmama kızıyorsun. Ben ona vurunca elime vuruyorsun.
Anne, babamı hiç sevmiyor musun? Hep beni onunla korkutuyorsun, onu sevmemi istemiyor musun?
Ben bir şeyi bağırmadan istersem vermiyorsun. Bağırarak istersem veriyorsun, o yüzden ben de hep bağırarak, ağlayarak istiyorum. Hem de dediğini yapmak için bağırmanı bekliyorum. Biliyor musun seni bağırtmak hoşuma gidiyor. O zaman benimle ilgilendiğini düşünüyorum.
Anne sana güzel bir haberim var: Artık yemeklerimi yiyeceğim. Bir an önce büyümek istiyorum. Neden mi? Seninle konuşurken yukarılara bakmaktan bıktım. Artık boynum ağrıyor. Eğer büyümem daha çok sürecekse, neden sen çömelerek benimle konuşmuyorsun? O zaman kendimi daha iyi hissedeceğim. Konuşurken gözlerini görmek istiyorum. Gözlerinin derinliğinde sevildiğimi anlamak istiyorum.
............
Anne beni neden dinlemiyorsun? Benim çizgi film kahramanlarım, kırılan oyuncağım, kaybolan kalemim neden seni ilgilendirmiyor? Beni de senin şefin, arkadaşının yeni aldığı çanta ilgilendirmiyor... Onları dinlemek istemiyorum. Senin beni dinlemeni, onların benim için ne kadar önemli olduğunu anlamanı istiyorum. Sadece büyüklere ait şeyler mi önemlidir?
Anne, yeni bakıcımı hiç sevmedim. Saçlarımı senin taradığın gibi taramıyor, bana eski bakıcımın baktığı gibi şefkatle bakmıyor. Anne sen bana neden şefkatle bakmıyorsun?
Anne, evdeki eşyaları, sehpayı, kül tablasını, televizyonu kıskanıyorum, onları kırmak, yok etmek istiyorum. Onlar olmazsa, beni daha çok seveceğini düşünüyorum. Hem de rahatça, onları kırma korkusu olmadan evin içinde koşup oynayabileceğim. Onları temizlemek için ayırdığın vakti bana ayırmıyorsun. Demek ki onları benden daha çok seviyorsun.
Anneciğim, evde oynamaktan bıktım. Dışarılarda koşup oynamak, minik su birikintilerine ayaklarımı sokmak, dökerek pasta yemek, elimle makarna yemek, ayranı üstüme dökmek istiyorum.
Anne ben yaşamak istiyorum. 'Yapma'ların, 'etme'lerin olmadığı, sevginin çok olduğu, annelerin çocuklarını anladığı bir yer istiyorum. O yeri bulmak için buradan gitmek istiyorum. Belki bir kuşun kanadında, belki bir çiçeğin yaprağında belki de bir balığın akvaryumunda...
 

[Giz]

 

[BiriSi]

....

[BiriSi]

TUT ELİMİ ANNEM
Ne garip; yeni yeni farkediyorum ki, 
çocukları anne olunca çocuklaşıyor anneler... 
... Ve insan, zamanın nasıl insafsız 
bir öğütücü olduğunu bu rol değişiminde anlıyor. 
Eminim karnındaki ilk tekmemden, hatta doktorların 
'Bundan sonra ağır kaldırmak yok' müjdesinden 
beridir iki kişilik yaşıyorsun yaşamı... 
 
Doğum odasında bir küçük el saçlarına tutununca 
değişti herşey ve o el, o saçtan hiç eksik olmasın istedin. 
Kimbilir kaç geceyi karyola başuçlarında derin 
iç çekişler dinleyip hüzünlenerek uykusuz geçirdin, 
kaç emzirme seansında bitkin uyuyakaldın. 
O gün bugündür hayatı, bir toprakla çiçeği kadar 
ortak üretiyor, tüketiyoruz. 
Yolboyu, kusurlarını hiç görmedik birbirimizin, 
yeteneklerimizi abarttık karşılıklı; toz 
kondurmadık üzerimize, kol kanat gerdik... 
Ben dünyanın en iyi evladıydım, sense; tarihin 
en iyi annesi... Her çığlıkta 
başucumda biteceğini bilmenin güveniyle büyüdüm. 
Her derdimde benden çok dertleneceğini bilmenin 
o bencil alışkanlığıylaayakta kaldım. 
 
Sevginle donandım... 
Ama sonra birden o korkunç çark devreye girdi 
ve yaşamın acımasız kuralı işledi ; 
Büyüdüm... Senin kollarında 'sen'den habersiz, 
bambaşka bir 'ben' çıktı ortaya. Bazen o eski 'ben'e 
hiç benzemeyen bir 'ben'... Çünkü farkettim ki, 
anlattığın masalların yaşamda karşılığı yokmuş

[BiriSi]

Yasamak istemiyommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

[Giz]

Anném... 

[Ruhsuz]

bugün yedin oldu...
annem yedi gün,
bizimle beraber ağlar odalar
sana
yalnız sana
sana demek için
gönlümde ne kadar bilsen sözüm var...
annem ısmarlandın anne toprağa
bu ölüm sineme çekti dağ benim
sen benim arkamda benzerdin dağa
sanki de arkamdan uçtu dağ benim...

ömrü başa vurdun altmış yaşında
altmışın üstünde durup yaşında
artık senin için durudğu zaman
benim çün dolaşır
gün olur akşam...
vakit geçer sen benden uzaklaşırsın
ben sana günbegün yakınlaşırım...

[BiriSi]

paylasimin icin tesekkurler megine slaik guzel paylaism

[Ruhsuz]

Rica ederim