Onyedinci Mektup

Soruyorum,susuyorsun.Ben sükutun bu kadar anlamli oldugunu bilmezdim.

Bütün sorularimin cevabini bir bakisla veriyorsun,kah bir gülüsle.

Zaman zaman gözlerinin icinde eriyip kayboldugumu hissediyorum.

Yanimda olmadigin günler,gelecegin güne hazirliyor beni.Yokluguna boyle dayanabiliyorum.

Karanliklar icinde her dakika gözlerinin aydinlik bakislariyla doluyor icim.

Aradigim hersey orada.Cevapsiz kalmis bütün sorulari günisigina cikariyor gözlerin.

Bekliyorum,geliyorsun.Iste diyorum yasamak bu.Sevmek seni sevmekten baska bisey degil.

Hic kimseyi bu kadar özlemle beklemedim.Bu kadar inanmadim hic kimsenin gelecegine.

Onun icin bir gün gelmeyeceginin korkusu kahrediyor beni.

Gelecegin mutlu ana yaklasan her dakika yasamaktan güzel,gecen her dakika ölümden aci...

Fakat gelisin herseyi unutturuyor.Sikintili ögle sonlari günün en yasanmaya deger saatleri oluyor sen gelince.

Kizgin bir günes altinda bana karli dag yamaclarinin serinligini getiriyor ellerin.

Istiyorum veriyorsun.Verdiklerin bir bakima iflasi oluyor saadet anlayisimin.

Böylesine buyuk hazlarin hayal bile edilemedigi bir dünya uzerinde özlenecek baska saadetin kalmadigini düsünüyorum.

O zaman hersey siliniyor gözlerimden.Sensiz bir yarinin degersizligini,cekilmezligini daha iyi anliyorum.

Huzur seninle kayboluyor,bütün sevincler seninle gidiyor,sensiz bir kanli gömlek gibi giyiyorum üzerime yasamayi.

Caresizlik hic bir zaman sen yanimda oldugun anlardaki kadar kötü ve merhametsiz olmuyor.

Yine de her öpüsümde bana ilahlara has bir güc bir büyük huzur veriyor dudaklarin.

Agliyorum gidiyorsun.Ama sen gözyaslarimi görmuyorsun ki!Ayrildigimiz yerde basliyor yikintim.

Kalabalik bir caddede,vapur iskelesinde ya da bir kapi önünde;

nerede olursa olsun ayriligin bir tokat gibi iniyor yüzüme.

Kocaman sivri bicaklar gibi delik desik ediyor vücudumu.Her yer kan oluyor.

Artik dayanamiyorum,artik dayanamiyorum.Aglamak bile kar etmiyor.

Ben bu acilara ben bu sürekli ölümlere önceden razi oldum.Sikayete hakkim yok,biliyorum.

Isyan etmem faydasiz.Kendi kaderinin cizdigi yolda yürüyor ayaklarin.

Yaziyorum,okuyorsun.Kimbilir ne dayanilmaz acilar icindesin sen de?

Nasil her yerini orada bir sigara söndürülmüscesine yakan özlemler icindesin.

"Mümkün olsa hep yaninda kalirdim"diyorsun."Hic senden ayrilmazdim,hep senin olurdum" diyorsun.

Iste onun icin sana kizamiyorum ya!

Bütün isyanim ceresizliklere,bu imkansizliklara,bu mesafelere,bu zamana

ve bu bizi cepecevre kusatan insanlara,onlarin pis kurallarina,bes para etmez inanclarina.

O demir parmakliklara,agir kapilara,kalin zincirlere,o merhametsiz,cirkin gardiyanlara ragmen

seni seviyorum.

Anlatamiyorum.

Ü.Yasar Oguzcan