yazdığım tüm şiirler sanaydı... bil istedim...

[KaraMelek]

Nasıl başlamalıyım bilmiyorum....
Belki de bitişe yakın bir başlangıç yapmamın zamanı gelmişti.yüreğimi elime alıp herşeyin hesabını sorduğumda tek tek,evet bir başlangıç yapmalıyım.. ama nasıl?
Niye böyle oldum bilmiyorum..
Halbuki nasıl başlamıştı bu hikaye.asla “aşk” karışmayacaktı bu satırlara. Ama ben kaçtıkça içime dolan rüzgar gibiydi. Nereye saklanabilirdim ki...
Hep ezik kaldım bu hikayede hep  köşeye sıkışmış hep ağlamaklı ve hep mutluluk rolü yapmaya mahkum bir zavallı..
Aslında yenilgilerim sadece aşka değildi. Bir de sen vardın bu hikayede. Kabullenemeyeceğim suçlar yükledin bakışlarıma. Gözlerin içime işledi sanki. Hep saklamak istedim seni, kimseler görmesin istedim ama sen sanki inatla yeni aşklarını anlatıyordun bana. Ne acınacak durumdaydım. Şimdi ise gülüyorum sadece. Ve bu hikayeyi küçük bir satırla noktalamak istiyorum.
“hayatında başarılar hep mutlu ol olur mu....” diye.
Ama olmuyor. Her noktadan sonra yine seni yazmak yine sana yazmak geliyor içimden.niye yazıyorum onu da bilmiyorum.okuyamayacaksın nasılsa...
Haa! Merak etmedin hiç ama yazdığım tüm şiirler sanaydı haberin olsun..
Bakma, hiç okuyamadım gözlerinin içine baka baka ama yine de bil diye söylüyorum.
Bunları niye mi yazıyorum tam bitecekken?
Olsun bitsin ama bil, bil içime nasıl taş gibi oturduğunu...
Ahh! Seni ne çok sevmişim meğer..
Şimdi seni nasıl bırakıp gideceğim uzaklara. Ya da bu kentsiz ve sensiz nasıl yaşayacağım.sen olmadan nasıl gülümseyeceğim hayata. Nasıl hatırlayacağım sen olmayan bir anıyı. Her dönüp baktığımda hep seni görmeyecekmiyim...
Yine de gideceğim bu kentten...
Ve sevdiğin saçlarımla birlikte gömeceğim seni bahçedeki akasya ağacının altına...
Sana yazdığım şiirleri de yakacağım....
Unutacağım seni....
alıntı..

[KaraMelek]

Ben... kendinden vazgeçememekti....
Ben... ancak kendisi için kendinden geçmekti...!
Ben... kimseyi Ben'le değişmemekti...!
Ben... Şimdi kendini kaybetmeyi göze almakmıydı yani?...!
Demek ki 'Ben' olmak yetmemiş...!

[BiriSi]

Yureyine Salikki cok guseldi

[DiLaN_AuS]

Paylasim icin tesekkurler ..

[KaraMelek]

Yureyine Salikki cok guseldi

seviorum seni bebeqimsin canımsın..

[KaraMelek]

Paylasim icin tesekkurler ..

yüreğine sağlık..

[KaraMelek]

hani o gidişlerin var ya... sessizce... suskun ...

... hani senin "o an" "oracıkta" "ancak" arkasından baka kaldığın... anın durması için yalvardığın, tutup ucundan geri çevirmeye çalıştığı an varya, hani yapabilsen o merdiveni, hani yapabilsen o kapıyı, hani yapabilsen o sokağı tutup ucundan geri çevirmeye canını bile verebileceğin o an...
...o işte... o en acıtanı...

... hani o tıpkı elinden düşen en sevdiğin, en güzel "şeyin gibi"... hani o tıpkı tutamadığı gibi... hani o tıpkı tüm gidenlerde yaşadığı gibi... hani o bir ince sızı varya içe içe akan... hah işte...tam öyle incecik... yırtarak kayan... düşen kanatan... acıtan.. tutamadığın... parçalanan... tuzla buz olan... zamana savrulan... zamanda akıp giden... hani o zamanla catistigin ama zaman içinde yok olmayan herkesin inandığı o kocaman "zaman her şeyin ilacıdır" yalanı ... bunun bir yalan olduğunu tekrardan hatırladığın an... ve kendini kandırmaya başladığın an ... istemeye istemeye inanmaya başladığın an...
...o işte... en acıtanı o...

... sonra o kocaman kocaman, akıp gitmek bilmeyen zaman...
... o "acabalarla" , "keşkelerle" dolu soruların...
... içindeki kısır döngülerin...
... ve o an ...
... hiç bir şey yapamamanın çaresizliği...
... o işte... en acıtanı o...





...ama senin orda oldugunu hep bildiğin...
...ama senin hep hissettiğin...
...ama bir dahası olmayan...
...ama zaten hiç senin olmayan...
...ama senin hep bildiğin...
...ama senin hep hissettiğin...
...ama bir daha sana geri gelmeyecek olan...
...ama buna rağmen gelmeyeceğini bile bile senin beklediğin...
...O İŞTE...O EN ACITANI...


...belki de sadece ÇARESİZLİĞİN...; ...belki de sadece ÇARESİZLİĞİM...;


lütfen beni artık acıtma...!

[KaraMelek]

Öznesiz cümleler kurmaya alışmıştım ben oysa...

Yalnızlığıma, ıssızlığıma sahip çıkmıştım onca kalabalığın arasında..

Korkularımdan korkmamayı öğreniyordum yavaş yavaş.

Hayallere düşlere sığınıp onlarla avunuyor, küçücük mutluluklara, hayata dair geçici heveslere sarılıp gülümseyebiliyordum.

Geride bırakmıştım bütün hüzünleri, ertelenmişleri, yaşanmışları, yarım kalmışları.. Yürüyordum ardıma bakmadan kendi yolumda. Geçmişin izleri bazen takılıyordu ayaklarıma bir yerlerde, ama ben aldırmadan yürüyordum işte..

Sevdaya dair hikayelerin noktasını koymuştu hayat yıllar öncesinde. Ben de çaresizce boyun eğmiştim ona.

Bence mutluydum ben kendi kendimle..

Hiç beklemediğim bir zamanda, ansızın çıktın yollarıma.

Yalan mıydın sen?
Yalan.. Bunca ısıtabilir miydi ruhumu? Bunca işler miydi sevdanı yüreğime? Geçmişin izlerini silip, doldurabilir miydi yüreğimi böylesine?

Bilseydim dinler miydim seni?
Geçmişimden koparıp, beni alıp gitmene,
İzin verir miydim?

Görseydim, eğer sonunu görseydim,
Başlamadan daha, orada dur derdim...

Bilseydim, eğer sonunu bilseydim,
"Sevme bırak" derdim,
"Sevme, uzak dur..."


Geldiğin gibi de gittin ansızın bir gün..

Sensizliğe alışmak daha zordu yalnızlığa alışmaktan.

Şimdi öznesi sensin cümlelerimin, yüklemleri yok...

Sensiz günüm zordu zaten,
Bir de sen geldin üstüne..
Yokluklarım yetmezmiş gibi,
Sen de eklendin üstüne...

Ben zaten bunları sen olmadan da yaşardım.
Ne gerek vardı sana, sensiz de yalnız kalırdım.
Ben zaten sen olmadan da ağlardım isteseydim eğer,
Ne gerek vardı sana, ne gerek vardı yokluğuna...

[KaraMelek]

Anlamalıydım ben üzüldüğümde kılını kıpırdatmamandan, sadece işin düştüğünde aramandan


"N'aber, nasılsın" lâfının arkasına "Bir görüşelim mi?"
ekleyememenden, anlamalıydım sevgisizliğini...
Ben, seni görmek için sınırlarımı zorlarken, senin umursamamandan, alaycı konuşmalarından, ya da senden vazgeçerim diye korkup önüme bir parça yem atmandan anlamalıydım... Ben, hayatta hiç kimseye bu kadar sabırlı davranmamıştım oysa ki.



Severdim özgürlüğümü, asi olmayı, bir bardak sudafırtınalar koparmayı, kimseye hesap vermemeyi... Bir bunları severdim bir de seni sevdim...



Sevgilin değil sevdiğin olmayı istedim...



İlk defa biri benden hesap sorsun istedim, bir açıklama beklesin.
Bu biraz açık değil mi ya da "Hayır bir yere gitmiyorsun, evde oturuyorsun" dan başka bir şeydi bu... Beni sorgula, duygularımı sorgula istedim. Olmadı...



Ne kadar da kolaydım senin için, ne kadar da zahmetsiz...
Tabiiki, bocalardın, emindin düzgün insan olduğumdan hayatında hiç karşına çıkmamış kadar düzgün, emindin seni çok sevdiğimden ve düşündüğümden;öyle olmasaydı her probleminde ilk beni arar mıydın?
Nedenleri, niyeleri merak etmedim hiç, inan etmedim...



Bu kadar sevgisizliğinde seni nasıl bu kadar sevdim, onu merak ettim.
Benim için ne düşündüğünü, beni nasıl gördüğünü, sendeki beni merak ettim... Artık hayal kurmuyorum, geçmişe bu kadar bağlı olmamın sebebi; o zaman çok mutlu olmam bunu biliyorum...



Şimdi tekrar başlasak da, yalnızlığı paylaşsak da sana gönlümü açabilir, gözüm kapalı güvenebilir miyim sanıyorsun? Şimdi artık tek başınayım... Hiç değilse hakkını veriyorum yalnızlığın. iki kişilik kocaman bir boşluktansa sensizliği ve yalnızlığı yeğlerim...



Artık kendimi görmemek için aynalara bakmıyorum, üşürüm diye kazağını giymiyorum,ağlarım diye türkü söylemiyorum.
Belki de sen haklısın!



Artık ben bile kendimi SEVMİYORUM..

[BiriSi]

Yureyine Salikki cok guseldi

seviorum seni bebeqimsin canımsın..

Sende benim canimsin asko benimi annatiyon sen  (Ben, seni görmek için sınırlarımı zorlarken, senin umursamamandan, alaycı konuşmalarından, ya da senden vazgeçerim diye korkup önüme bir parça yem atmandan anlamalıydım... Ben, hayatta hiç kimseye bu kadar sabırlı davranmamıştım oysa ki....

[NaR-ı AsK]

ee benide anlatıyor

[KaraMelek]

sussam kaç intihar çıkar içimden... kessem kaç... Anlayamadıklarınız akar bileklerimden........

[KaraMelek]

İçimde gizliden gizliye sakladıklarım vardı ya hani..
Yüreğimde beslediğim,her şeyden koruduğum izler vardı ya hani..
işte ben tümünü sana vermeye geldim bu gece..
Sığabildiği kadarını bu geceye, arta kalanları gündüzlerine...

İnsanın rahatlıkla sığınabileceği kadar parlaktı bakışların..Alev alev yakıyordu gözlerin..Seni,gözlerine yandığım o gün sevdim işte..

Hiç korkmadan ve hiç kaçmadan dikilip karşına..Sana sarıldım..
Ve bütün benliğimide savurdum bir dokunuşla havaya..
~
~
Aşk...
Ne kadar "yok"sa herşey, o kadar olacaktı "aşk"..
Anlamadın..
Anlatamadım..
~
~
O sabah kara bir defter sayfası buldum yatağının kenarında..Boş yer kalmayacak şekilde karalanmış bir sayfa..Ve işte o an anladım..Senin yaşaman için boyamaya, karalamaya ihtiyacın vardı bir şeyleri..Ve bunun için de her seferinde yeni bir sayfaya..

Başlama ve bitiş noktalarından ibaretti hayatın...
Ve aralarda birkaç dağınık sayfa..

O sabah hiç pişman olmadan, ama çok acı çekerek..
Bütün kadınlara maletmeden, ama seni lanetleyerek ..
Hayatımdan seni, senin oyununla çıkardım işte..

"Ben değiştim.." dediğin gün elinde yine karakalemle bekliyordun.Sevinçle sarılmıştın boynuma..Sanki gerçekmiş kadar büyük bir hevesle..Değiştiğini sandın...Sandın..Ama yine yanıldın..

Sadece bu seferki sayfa o zamana kadar gördüklerinden daha büyüktü..
Sayfalar yanılttı seni, ben de..Çünkü artık bir silgi vardı elimde..
Yok ediyorum senin bıraktığın derin izleri..
Ve artık karalayamayacaksın eskisi gibi..

Korkma..
Meraklanma..
Şaşırma sakın..
Gidiyorum işte..
~
~

Ansızın uykulardan uyanmaların..
Gözlerini perdeleyen endişelerin..
Değişmeni AŞK sanıvermen..
Umutların ve insanları umutlandırmaların..
Bana dönmen ve beni sevme alışkanlığın.
.
Kapama gözlerini,bak..
Bitiyor işte hepsi..
Bir adım sonrası ayrılık..
Bir adım sonrası benden sonrası..

"Ben" de senden sonrası kalmadı..
Bu senin "Son"ran..
Bu senin "Son" olman..


Çünkü, gördün işte..Benim elimde silgi.. Seninse boş sayfaların yırtık..Ve kalemin bitmekte..

[tipsy]

İlk defa göz göze geldiğimiz anı hatırlıyor musun?
Kaçamak bir buluşmasıydı bu gözlerimizin.
Seni istiyordum, biliyordun... Bakışların duygulu,
anlayışlıydı, özlemliydi zaman zaman.
Bakışların bir şarkı söylüyordu hiç bilmediğim.
Seni dinliyordum, bakışlarını dinliyordum.

Dağbaşında apansız karşıma çıkan bir pınardı
sanki gözlerin. Eğilip su içmek istiyordum
kirpiklerinin arasından. İçimde yaktığın ateşi
söndürmek istiyordum. Ama o ateş gitgide
büyüdü işte! Şimdi biraz da sen yan artık,
benim yanacak yerim kalmadı.

İnanamıyorum, sen var mısın? İnanamıyorum
bir türlü. Tuttuğum ellerin mi? Öptüğüm
dudakların mı? Kim bilir? Belki de yoksun,
berbir rüyâ görüyorum, biraz sonra
uyanacağım. Herşey ansızın silinecek.
Ne saçların kalacak ortalıkta, ne gözlerin.
Yine kahrecici yalnızlığıma döneceğim.
Biraz daha yıkılmış, biraz daha sensiz.

O gün ilk defa seni gördüm. Düşün, sen
dünyaya geleliberi kaç yıl geçmiş aradan.
Düşün, ne kadar çok özlemiştim seni.
Öyleyse hiç gitme, ne olur? Vereceğin her
kedere razıyım. Acıların en büyüğünü sen
tattır bana, zehirlerin en şiddetlisini senin
elinden içeyim. Ama gitme ne olur?

Dudaklarım kurumuştu, içim yanıyordu.
Suya hasret, kurumuş bir ot gibiyimdim.
Yağmur olup yağdın üstüme, yaşardim,
filizlendim. Sonra güneş oldun, hayat
verdin bana, koku verdin, renk verdin.
Şimdi bırakıp gidersen bir daha ve son defa
yine kuruyacağım, dağılıp toz olacağım
anlıyor musun? Çünkü senden sonra kimse
gelmeyecek, biliyorum. Kimseler çalmayacak
kapımı. Gidersen beni bana mahkûm edeceksin,
keşke ölsem diyeceğim o zaman, keşke ölsem!

Şimdi sendeyim, seninleyim, seni yaşıyorum.
Beni bana bırakma!

Senden bir parçayım artık, belki de baştanbaşa
sen oldum farkında değilsin. Beni bana bırakma!

Sen olduğun için mutluyum. Sen olduğum için de.
İstersen ben olma. Hiç benim olma.
Ama bırakma beni ne olur?
Beni, bana bırakma!

[tipsy]

SON LİMAN

 

Çekilmez  kahrımı çektin yıllar  boyu

Benimle ağladın, benimle güldün

Kuru ekmeğimdi

Fakir yatağımdı

Bitmez çilemdi benimle paylaştığın

Nice günler dert ortağımdın benim

Omuzlarına dayayıp  yorgun  başımı

Az mı ağladım  hıçkıra  hıçkıra

Az mı  sildin seven ellerinle gözyaşımı

Kimi gün dostum oldun en vefalı

Koşarak  geldim sana

Teselliyi, umudu sende  buldum

Doyulmaz aşımdın akşamları

Bardağımda su, soframda ekmektin

Ve her sabah anasıydın  çocuklarımın

Kolların  evimizin temeli

Saçların  süpürgesiydi

Ben bu yere  seninle vardım

Bu iyiliğin, güzelliğin son çizgisine

Kederleri sevinçleri seninle yaşadım

Seninle baktım bu çirkin dünyaya uzaktan 

Sendin bütün fırtınalarda

Sığındığım  o tek liman

Sonsuz karanlığımda  tek ışıktın

Sönmeyen ateşimdin karlı dağlarda

Çölümde fışkıran bir pınardın  serin

Ne zaman yitirsem bütün umutlarımı

Bana hayatın kapıların açardı ellerin

Sevenim benim, ak saçlım, küçük meleğim

Sen benim can yoldaşım  olduğun kadar

Kadınımsın,  anamsın, bacımsın

Ver öpeyim vefalı ellerini 

Sen benim şerefimsin , inancımsın