♥.♥.♥.♥''ManìK`DepreSìf'' ruh hàLìné ßuLànmış $ìzOfrénìk..♥.♥.♥.♥

[{_YaGmuR_CiNi_TILSIM_}]

Bana Ağlamayı Öğrettin...

 

Giderken bile acıtmadı gidişin canımı... melek gibisin, gidişin bile bir başka.

oysa nasıl severdim seni, gidişin bitirmeliydi beni.

dolanmalıydım ayaklarına yalvarmalıydım gitmemeliydin öylece sadece, ağlamakla yetinmemeliydim....

 

Evet ağlamak, ağlamak diyorum sana... ben ilk defa sen giderken ağladım yıllar sonra. ellerim ilk defa dokundu gözyaşlarıma, dudaklarım ilk defa böyle acı bir yağmura değdi.ben ilk defa ağladım yıllar sonra.

sen giderken gözyaşlarımı dışa vurmayı öğrendim, belkide bu yüzdendi nedensiz gidişin... içimdeki denizlerin son damlası olacaktı o yaşlar, o yaşlar içime aksaydı son nefesim olacaktı o anlar...

 

Sen bir yaşam armağan ettin bana, bense sadece denizler büyüttüm içimde sana sonsuz gözyaşları verdim uğruna ben hayatımca sana ağladım içli içli, içten içe....

şimdi avuçlarımda; tadı bozuk, biraz fazla tuzlu, içinde sevdamın tohumlarıyla bir avuç gözyaşı var... yolun açık olsun bakma ardına ben bir ömür daha ağlarım sana....

 

Yılllar sonra öğrettin ya bana ağlamayı, düşmez artık ellerimden oyuncak gibi gözyaşları... dinlediğim ilk ayrılık masalı değildi ama çıkmaz aklımdan böylesi bi masal baştan baştan okumakla bıkılmaz, yorulmaz gözlerim seni beni bizi, bizi tekrar tekrar okumaktan...

böyle gidilmez, gidilmez sevgilim ağlamayı öğrettin... gitmeyi öğreteyim bende sana iz bırakmadan, yalnız, ani ve suskun....

 

Bunu Yapmalıydın En Azından Bunu Hakkediyordum!..

yaşanmış hiçbirşeye acımadan, ardına hiç bakmadan, yalnızlıktan korkmadan, gizlice bitirmeli

iz bırakmadan....

 

HOŞÇAKAL  Benden Uzakda Ol Bana Görünme Tek İsteğim Bu!..

ALINTI

[Helin]

[{_YaGmuR_CiNi_TILSIM_}]

Henüz sensiz yapamıyorum!

Biliyor musun, artık ağlamıyorum gidişine. Bir muhabbetlik sözüne yanıp tutuşsa da dudaklarımdan dökülmeyi bekleyen cümleler, söz verdim kendime, konuşmayacak dudaklarım sensizken senli günlerine. Yanında uysallaşan yüreğim yanından bile geçmiyor artık huzurun. İçimde senden kalan günlerden soluduğum birkaç yaşamalık nefesle, boşver diyorum, yaşamak da neymiş. Hiçliğim, ölüme davetiye çıkarıyor protokol koltuğuna. Bir yanım sensizlik, bir yanım azrail. Her seferinde ölüm duruyor terazinin ağır basan kefesinde...

 


Yokluğunda yaşamaya değer biçiyorum, açık arttırmaya çıkarıyorum nefeslerimi, kimse cevap vermiyor içimdeki çığlıklara. Umudum esir düşüyor kumdan kalelerimize. Ellerime kelepçe vuruyor "git" deyişin, esaretim çekilmez oluyor, hayallerim suya düşüyor gözlerinin hayalinde. "Sevmek, sevgilinin bulunduğu cehenneme yürümek, sevgilinin olmadığı cennete de gitmemekmiş." Oysa ben kor ateşlere yürürken, seni uğurluyordum umudun maviliklerine...

 


Şimdi yeni yolculuklardayım. Umutsuzluğun eşiğinde, cehennemin beşiğinde, hem de henüz hiç uyumamışken kuş tüyü dizlerinde. Ne olurdu sanki gözlerini gözümün yaşına, ellerini avuç içlerimin terine bıraksaydın. Birlikte yaşamanın hazzına bir türlü varamadık biz. Tam tuttum derken ellerini, inşa ettiğimiz kırık köprülerden nehirlere düşüp boğulduk, yüzmeyi hiç bilemedik biz. "Git" dedik birbirimize, gitmeleri hiç sevmediğimiz halde. Sen benden gittin, ben de kendimden. Ama ağlamıyorum bak gidişine. Unuttun mu, gözyaşlarımı hediye ettim ben, beni buralardan alıp sana götüren o yeşil gözlerine...

 

Ben henüz sensiz yapamıyorum. El ele aşıklar geçiyor bazen, kızın saçı sana benziyorsa yüzümü çeviriyorum. Her kadın bana benziyor biraz; hassas, kaybetmeyi kabullenmiş. Ve her erkek sana benziyor; unutkan, yorgun, boşvermiş.

 

Bu gece, dün gece; gecelerce günlerce, ben henüz sensiz yapamıyorum...

ALINTI

[KEJMAN]

kankam yeter üsme kendini artıkk

[{_YaGmuR_CiNi_TILSIM_}]

artık üzülmüyorum kankim

[Ceydaaa]

Bu gece, dün gece; gecelerce günlerce, ben henüz sensiz yapamıyorum...     çOk güzeL

[{_YaGmuR_CiNi_TILSIM_}]

Tutunamadım...

Tutunamadım sevdana...
Yosun tutmuş dallar gibiydi kolların hep.
Her dokunduğumda kayıyordum sevdandan.
Ve ne acı ki, benden başka bana destek verecek kimsem yoktu.
Sen bile yoktun...
Ben hep senin yokluğunda yaşadım sevdamı.
Dalların kaygandı çünkü...
Hiç olmadığın kadar yoktun hayatımda ve belki yaşadığım bir hayat bile yoktu. Hatırladığım tek şey yokluğun...
Hep kimsesizliğin...
Hep SeSSiZLiĞiN...
Sen hep çalmayan telefonlarımdın.
Duyulmayan aşk fısıltılarım.
Dünyayı suskunluğa bürümem bile yetmezdi sana.
Sen hemen kendine yeni bir dünya yaratırdın.
Bense senin o yeni dünyanın kapısında kimsesiz bir çocuk gibi beklerdim.
Güneş doğardı... Güneş batardı... Ama senin kapıların asla kımıldamazdı.
Bense susardım... Yokluğunu SessizLiiĞe kurban ederdim.
Hıçkırıklarımı bile sustururdum. Susar ve kapını açmanı beklerdim.
Sense beni her fark edişinde beni bilmediğim kimliksizliklere bürürdün.
Üzerime zorla giydirilmiş gibi hissettiğim kimlikler yüzünden kapının açılmasına bile sevinemezdim. Çünkü bilirdim; açılan her kapının ardında yine sensizliğin olurdu.
Aslında beni dünyana almak için açmazdın kapılarını.
Açılan kapıların sadece kendine yeni bir dünya yaratma telaşın olurdu.
Bilmezdin sen... bilemezdin...
Yarattığın dünyalarının kapılarında bekleyen o sessizlik olmasa, dört duvardan başka bir şeyin olmayacağını bilemezdin. Senin dünyalarının gizemi bendim.
Benim varlığımı kapının ardında bilmekti dünya.
Ve hep bu yüzden başka kapıları özlerdin. Hep yeni beklemeleri...
Yeni SessizLikeri... Bilirdin ki; kapının önü hep dolu olacak...
Bilirdin ki; SessizLik orada öylece dinginliği bozmanı bekleyecek...
Ama ben de bilirdim ki Hayat Sonsuz Sessizlik..

ALINTI

[{_YaGmuR_CiNi_TILSIM_}]

Üşüyorum...

Boşluğuna sarılıyorum her gece...üşüyorum...yokluğun buz gibi vurmuş evime ve yürek odalarımın duvarlarına.duvarda asılı resmin bile bakmıyor gözlerime...her gece sensizliğime içiyorum buz kesen evde.

Kalbim hala beklemeli aslında.geleceğinin ihtimaliyle beklemek esas duruslarda...yorgunluk veren bir şey bu."çık gel istersen."diyorum sensizliğimde,bana bakmayan resmine...

Acılarla vuruşuyorum ve yalanci acılarla avuturcasına geçiştirmeye çalışıyorum kalbimi.her şeyi sadece senin için yapmaya çalışıyorum sevdiğim...

Bu sana kaçıncı haykırışım sevdiğim....her birinde ayrı bir sensizlik ve ayrı bir sensizlik acısı var aslında.artık tükeniyorum her boşluguna sarılmalarda.ve ölüyorum her an üşümelerde...

Hiç bir şey olmayışın kadar yıkıcı olmadı sevdiğim...kapılarım hala aralık ve yolu hala aydınlık.sen geleceksin ümidi ve ihtimaliyle yirmi dört saat beklemeliyim sevgili...

Bir şey hala kopmadı içimde...en başta sen canım,en başta sen baş tacım...anlamsızlığa susmalar var içimde.sadece sana konusuyorum sevdiğim...sana yazıyorum tüm güzel kelimeleri...

Vakti dolmadan ömrüm,gel sevgili...bilki ben çok acılar yaşadım sevdiğim...ama bu başka,sensizlik bir başka.


Gel yürek odalarıma canım...
Gel...çünkü beklemeliyim.
Gel...çünkü boşluğuna sarılıyorum.
Gel...çünküler bitti artık.
ÜŞÜYORUM...

ALINTI

[{_YaGmuR_CiNi_TILSIM_}]

Hoşçakal(ı)m Elweda(m) dı anlamadın...

Belki alışkındı kulakların bu iki kelimenin dudaktaki dansına...Hoşça kal ; bir daha görüşmenin güvencesiydi. Bir önceki adımıydı bir sonraki buluşmanın...Hoşça kal denir ve hoşça kalınırdı senin aşklarında... Oysa bende Elveda demektir hoşça kal, bilemedin; kısacık zamanlara sığan tutkunun kılavuzluğundaki bu aşkta...

 

Duvarlarıma sana dair çok da fazla olmayan anılarımı çerçeveleyip astığım bir gece vermiştim kararımı. Her nedense çok eğri büğrü duruyordu resimler. Anılar mı yakışmadı resimlere, yoksa resimler mi yapışmadı çerçevelerin sabitliğine anlayamadım. Ama ters duran bir şeyler vardı bu tuhaf görüntüde.

 

Sarhoş naralarını tıpkı birer otriş gibi dolamıştım kelimelerin boynuna. Sonra birdenbire hayretle, o gideceği yönü şaşırmış naraların sokaklardan değil yüreğimden geldiğini fark ettim. Yalpalaya yalpalaya yeni bir limana demir atmaya giden, adımlarını bir türlü aynı hizaya getiremeyen bu ayaklar, benim sevdamı arşınlıyorlardı...Yine yanlış yollara, yanlış ayakkabılarla dalmıştım düşüncesizce.

 

Nasır tutan kalbimdi, parmaklarım sapasağlamdı görünüşte! Bakmamıştım mor sarmaşıklı yaprakların altındaki kocaman dikenlerini saklayan bataklıklara...Ah aylak ruhum; yine aldanmıştı gökyüzünün kızıl, fettan saçlarına...Oysa çeviriverseydi tutkudan körelen gözlerini birkaç bakış aşağıya, sevdasına arapsaçı gibi dolanan yalanları fark edebilecekti...

 

Ah aşka hiç doymayan aç ruhum, kısacık mutlulukların lezzetli mezeler olduğu bu sofrada, kadeh kadeh şarapları hapsedip damağına yine de aç kalktın aşkın saflığına...

Hesaplaşma yüklü bir gecenin sabahıydı sana vedam. Oysa sen sadece hoşça kal dedim sanmıştın...

 

Kanter içinde kaldı dudaklarım sana söyleyemediklerimi kendime haykırmaktan. Söylesem anlamazdın, biliyorum...Üstünde hiçbir etiket olmayan bir şişeye konmuş bir yardım mesajıydı kelimelerim...Ben ıssız bir adada ; yanında almak isteyebileceği üç şeyi bile olmayan bir kazazedeydim. Çok tirajik biliyor musun?

 

Üç şey alamazdım yanıma, almayı isteyebileceğim tek şey sendin... Ve sen bana aynı cümlenin içindeki iki kelime kadar yakın; ve aynı zamanda aynı cümlenin içinde asla bir araya gelemeyecek iki kelime kadar uzaktın...Çelişkilerin bileşkesi bir sevgili...Şarkılar saki olmuştu masama. Hep acı olan mezelerimi getirirken soframa, biri geldi biri gitti upuzun bir yalnızlık boyunca...

 

Şarabımın tadı daha mı mayhoştu ne! O tanıdık tadı yapıştırabilmek için dudaklarıma, günün ağarması gerekti kadehlerin tanıdık lal kırmızısında...

Sana hoşça kal demek hiç kolay değildi...Çünkü benim için hoşça kal, elveda demekti...
Benim sözlüğüm neden farklıdır bilemedim hiç...

 

Yazmasın istedim vedalar ve vedalara yüklü anlamlar sayfalarda, boş yere aradım uzun soluklu aşkları yırtık sayfalarda...Nedendir bilmem hep ama hep ayak izleri oldu satırlarımda...Kah kuma gömülüp kaybolan ayakların izlerini aradım çöl ıssızlığı akşamlarda, kah demirden bir örs gibi vurdum adımlarımla vurgun sonlara...

 

Hatırla sevgili içinde koşar adım coşan sevişlerini...Sakin limanlara demir atmak isteyen gemimin çıpası havada kaldı... Uzun soluklu bir aşkı, bir kar tanesinin bir kartopuna ve ardından bir çığa dönüşmesi gibi yaşamak isterken, sağanak yağmurda ıslanıp, sırılsıklam kaldım yalnızlığımla...

 

Çok yükseklere saklamıştım ben sevgimi, sen upuzun adımları yüklerken bacaklarına, dümdüz bir yol üzerinde koşup durdun boş yere...Başını kaldırıp bakmayı akıl edemedin göğün gülümseyen mavi gözlerine...Uzaklıkları hala ölçülerle sabitleyen bir düzene esirken sen, ben çok başka bir coğrafyada farklı bir iklimin estirdiği rüzgara dönüşmüştüm bile...

 

İki kelimenin buluşamadığı cümleler, gökyüzüyle yeryüzü arasından çok daha uzak mesafelerin timsaliydi yüreğimde...Sen takılmışken bildik hikayelerin tanıdık işleyişine, ben bir masalın içinde sakince bekliyordum sessizlikle çoğalan çığlıklarımı gömüp göğsüme...

Sadece hoşça kal deyip gittim diye; yüreğin hala küskün biliyorum...Elveda çok büyük bir kelime. Sığmadı dudaklarımın sınırları içine.


Sözlüğümden haberdar olacak kadar çok kalmadın sevgili , yüreğimde. Benim “hoşça kal” ım yazılmış yanlışlıkla elveda kelimesinin yerine...Kim bilir belki de bir hoşça kal en çok bu aşktaki kadar yakışır elveda hanesine...Bazen sözcükler biz farkına bile varmadan, kayıp gider dilimizden; bizim bile yerleştirmekte güçlük çekebileceğimiz en uygun yere.....


                                                                                                         ALINTI[font]

[Helin]

ßu yazılar sanırım bir blogtan alınmış:) alıntı yazarsan iyi olur bence.. yoksa karşı tarafa da ayıp olur..

[{_YaGmuR_CiNi_TILSIM_}]

canım benim buraya actıgım konuların hepsi alıntı bunu daha ncede söyledim zaten neden yaıp olsunki bi bloga yada bi foruma koyulan yazılar paylaşmak için degilmi zaten..?

[Helin]

alıntı yazsan daha iyi olur.. çünkü böyle bir olay yaşadık başka forumda yazılarımız yayınlandı.. hoşumuza gitmedi.. o açıdan diorum yoksa zaten burdaki çoğu yazı alıntıdır..

[{_YaGmuR_CiNi_TILSIM_}]

yani bende onu demek istedim ama öle diyosanız öle yapalım bakalım