Her gün ki gibi kalkıyorum yatağımdan
Kırık,dökük aynamın karşısına geçiyorum
Ama aynadaki ben , ben değilim
Arkaya dönüp baktığımda yıkılan hayallerimle bitip giden küçük bir kız var.
Terk ediyor işte.
Hiç arkasına bakmadan.
Ruhuma bir şeyler dokunuyor.
Can çekişiyorum.
Sanki ölüyorum.
Nefesim kesiliyor.
O giden küçük kıza gel diyorum.
Sesim çıkmıyor
Bir karabasan çökmüş hayallerime…
Küçük kız geri gelmiyor.
Seslendim duymadı …
Ağladım görmedi…
Gitti…
Ardına bir kez bile bakmadan …
hAYata çOk kıZGınım !
büYük ACILAR yaşATTı çüNkü banA !
beN tüm SiniRiMin, KızGınLığıMın, kıRGINLığıMın,hiÇbir bALTayA sAP oLAmaYışımın FAtuRASını MÜZİĞE KESTİM !
giTArımın çIĞLIğı haYAta aTTıraCAğım ÇığLığın pARAgrAf bAŞıdıR !
HeR koPARdığıM giTAr tELi hAYAta sıkTIĞım kURŞunLArın BoŞ kOVAnıDır !
hEr yAzdığım ŞARKI haYAta ettiĞim küFÜRLerin sADece ÖNSÖZÜdür !
Bu YOLa kOYduğUmuz her BaŞ biNLErce KeZ kESiLmiş oLSadA,hEP kESİLeceKte oLSa;
BİZ BU YOLA BAŞKOYDUK !!!
HayaTTan ALaCAğımız biRşey vARsa OdA sADece İNTİKAMdır !
Bir Rüya Bir Ölüm!!!
bugün biras kırgın dalgın we yıkık bir harabeyim sanki bu el kadar yer üzerime gelmeye başladı birde senin uzaklığın üzerine tuz biber kattı! artık bilemiyorum ne yapıcaamı burda bana ihtiyacı olan kalmadı aslında dünyada dahi yok senin tarafındanda istenmediimi farkediorum ama nedendir bu illaki dudaklarından duyma inadı anlayamıorum!! Seni düşünemiorum şu aralar ne zaman düşünmeye kalksam sanki önünde seni görmemi engelleyen bir sis perdesi war... her geçen gün bu sis perdesi dahada matlaşıo we artık izini kaybetmeye başladım... önceden hayatımda birileri war diyordum korkmuyordum kimseden ama şimdi bir odanın bir köşesine çekilmiş dizlerimi kendime çekmiş ileri geri sallanmaktan başka bişi yapamıorum çünkü artık korkuyorum hayatımda kimse yok sadece ben warım we üzerime gelen duvarlar insanlar sesler...
YETER!!!!
diye uyanıyorum kan ter içinde kalmışım yastığımda hala senin görüntülerin... zihnimde bile olsa hala seni görebiliyordum we o lanet olasıca rüyadaki sis perdesi yoktu seni net görüyordum... ama yinede uzaktın bana hemde çok uzak ellerimi uzatıyordum yetişemiyordum we sende hiç yetişmek için çaba sarfetmiyordun yürümeye başladım sağımdan we solumdan hiç sonu gelmiyecek we sonsuz bir döngü gibi hep aynı görüntüler geçiyordu bi anda yerimde saydıımı sandım we koşmaya başladım koşuyordum sana yetişme çabası içinde, hayata geri dönme çabası içinde koşuyordum ama mesafe aynıydı... şükür sana yaklaşmıştım aramızda sadece bir adım seninse arkanda 1 uçurum wardı... neler olduğunu anlamaya çalışıordum tanrının oynadıı bir oyunmu yoksa şakamı yada sınavmıydı bilmiorum ama eerki sana dokunursam aşağı düşecein kesindi we seni kaybedeceimde kesindi bu sefer yenilmeyecektim bu sefer onu yenecektim Tanrıların Tanrısı...
Seni kaybetmekten korkuyordum ya arkamı dönüp gitmeliydim sonsuza kadar yok olucaktım yada ...
we şu anda düşüyorum aşağıdaki zemine ulaştıımda aynı hızda ruhum onun yanına çıkacaktı... merak etme bebeğim ben hep senin yanında olucam sen ikimiz yerine yaşamalısın!
Elveda...
£LV£DA
yaşam solup yoq olcq görünüşe baqılırsa
hergün sürüqleniom daha uzaklara
kendi içimde kayboluorum
hiç bi şeyin önemi yoq,başqa hiç kimsenin
yaşama isteğimi yitirdim
kalmadı vereceq hiç bi şey
kalmadı benim için başqa bi şey
beni kurtaracak sona ihtiyacım var
işler eskisi gibi deil
içimdeqi birini özlüorum
ölümcül bi kayıp gerçq olmaz bu
hissettiğm bu cehenneme katlanamıorum
boşluq dolduruo beni
ızdırap noktasına deq
büyüyen karanlıq ele geçirio şafağı
ben kendimim ama o şimdi gitti
kimse beni kurtaramaz benim dışımda artq çoq geç
şimdi düşünemiorum düşünemiorum denemem için bile bi sebep yoq
dün sanqi hiç olmamş gibi
ölüm sıcaq karşılıo bni yalnızca ELWEDA diyeceğim şimdi...
bilinen ama söylenemeyen gerçeğe........
Parıldayıp giden
Bir ışık selinin tam ortasındayız
Sen ve ben
Mavi camdan bir sandalla
Gidiyourz
Bilinen ama söylenmeyen gerçeğe
Yol boyunca yoldaşımız oluyor
Zümrüt-ü anka
Parıldayıp giden
Bir ışık selinin tam ortasındayız
Tatlı bir meltem sürüklüyor bizi
Hep kavuşmak istediğimiz sona
Yılkı kabusların ülkesinden kaçıp
Aşk imparatorluğunun
Mis kokulu topraklarınadır
Bu kaçışımız
Geriye dönmek isteyen kim?
İşte yolun sonuna geldik ey sevgili
Artık özgürüz
Bak bu nehrin kenarında bizi selamlayan
Kanatsız melekler var
Gördünmü?
Sana demiştim
Burası özgürlüklerin başkenti
İstersen kanatlı bir melek olur
Uçarsın sonsuz gökyüzünde
İstersen kanatsız olup
Soluğun kesilene dek koşarsın
Çek akciğerlerine bu teretemiz havayı
Ak tenli sevgilim
Havada özgürlük kokuyor
Aşk kokuyor buram buram
Kabuslar ülkesindeki ceset kokusundan iyidir
sessizce ölmek....
Doğarken mi başladı benim son yolculuğum
Ondan mı öyle geçti o garip çocukluğum
Masallarla düşlerle beni hep aldattılar
Yaşadığım; en büyük yalandı biliyorum
Boşluğu kucaklardım uzatsam ellerimi
Düşsem diye beklerdi pusuda bir uçurum
Kol gezerdi çevremde acılar ölüm gibi
Ben ondan böyle kaldım, ondan karardı ruhum
Yağmur mu yağmazdı ne, tarlalar mı çoraktı
Neden hiç yeşermedi serptiğim onca tohum
Şimdi ölen bir şey var içimde azar azar
Ha söndü ha sönecek yıllar önce yanan mum
"Susmayın biliyorum, ben bir yalan dünyada
Gürültülü yaşadım, sessizce ölüyorum"...
hayat beni istemiyor!!
...Artık yapayalnızım.O da gitti ya yasamn anlamı kalmadı.Müzigi son ses acıp haykırmak,bagırmak istiyorum.Nefretmden mi sevgimden mi karar veremiyorm.Byük cıglıklar atıyorm.Dakikalar geciyor bn bagırıyorum,saatler geciyor bn bağırıyorum...Sesim kısılıyor sonunda."Bunu bile beceremedm"diyorm.Telefon calıyor,arayan o.Acıyorum;pisman oldugunu,beni cok sevdigini söylüyor!"Bnde seni seviorm"diemiorm.Sesim cıkmıyorki..."Bensizligi coktan kabullenmissin"deip yüzüme kapatıyor telefonu.Yıkılısımı tekrr yasıorm.Anlıyormki hayat bni istemiyor.En azından bunu beceririm deip kück bi jilt parcasıyla yasamıma son veriorm.Artk cok mutluyum!Cünkü ona sesimi duyurabiliorm.Nasıl mı?Baktm ki o da arkmdn gelior...
Yaşama DaiR...
Bir geceyide geride bıraktım tıpkı geçmişim gibi yine karanlığım ve anılarımla baş başayım soğuk odamda düşünüyorum yine…
Düşüncelerim beni bitiriyor adeta bir saplantı haline gelmiş acılarımı hissediyorum her geçen dakika yüreğime bir acı daha saplanıyor sanki bedenimi içten parçalıyorlar içimden yok ediyorlar beni ruhumun acı çığlıklarını duyuyorum hayata isyan edercesine yaşamak istiyor benliğim
Bir et parçası içinde sıkışmış hayata lanet ediyor her gece acılar çekiyor off hergeçen gün biraz daha batıyorum karanlığa acılarım artıyor Can çekişiyor bedenim ölüme bir adım daha yaklaştığımı hissede biliyorum kalbimin atışlarının azaldığını artık haykırmıyor pes edercesine hayattan…
Kan ağlıyor içim bana deli diyin yine hayallerimle oynayın yine dalga geçin ama artık takmıyacam o sahte gülücükler saçan maskeyi bir zamanlar hayata gülen gözlerim insanalra yaklaşan tatlı dilim vardı şimdik ise nefret var sadece içimde…
Neden mi bunları yazıyorum sadece aklımdan geçenleri sizlere yansıtmak istedim insnların gerçek yüzlerini dostluğun aşkın yada daha ilerisinin yalan olduğunu anlatmak istedim sadece… Yanlış hayat doğru yaşanmaz…
Ağlamak istiyorum eskilere geri dönmek istiyorum ama yapamıyorum sanki biri yada bişi beni engelliyor yine yapamadım yine başaramadım ağlamayı bile beceremiyorum kalbim de karanlığın içinde kendini kaybetti artık bana yol gösteren ışığımda yok karanlık bir boşlukta kendimi kaybettim bedenim kurtulmak istiyor ama haykırışlarını kimse duymuyor…
Yaşadığım hayata lanet ediyorum neden mi..!!
Bana böyle acılar yaşattığı için… damarlardımda dolaşan kan bileklerimden akarken sıcaklığı bir an tebessüm etmeme sebep oluyor gömüyorum her şeyi kendimle beraber…
Senden sonra hiç bişiye inancım kalmadı ne deliliğim kaldı nede yaşama sevincim… sen yokken daha güzeldi…
Neydi İçimdeki Karanlığın Adı
Neydi içimdeki karanlıGın adı? Her zaman içimde bir yerlerde siz görmeseniz de… İçim kararıyor… Özenle yaptığım tek şey sonumu hazırlamak…
İçimdeki karanlığı büyütüyorum herkesten gizleyerek… Uzaklaşsanız da benden, dokunmasanız da içimdeki karanlığa anlamalısınız beni, içimdekileri. Karanlık… Gittikçe büyüyorlar içimde ve ben dur diyemeyecek kadar yorgunum onlara… Katlanamıyorum size anlamıyor musunuz? Hiçbir şey sandığınız kadar kolay değil hem de hiçbir şey…
Açtığınız boşluğu saklamak için kendimden, daha büyüğünü yaratıyorum içimde… Ne alaycı biriyim aslında nede acımasız… Sadece anlıyorum çoğu şeyi hatta sizin anlamadıklarınızı bile… Bu yüzden belki de yaptıklarım, yapacaklarım
Her şeyin kurtuluşu açık aslında… Kimse yokken uçmak… Her şeyin sonu hayatın, acının, benim… Karanlık beni çağırıyor içine… Tutunacak dallarımı çoktan kırdınız… Gidiyorum… Gökyüzünde her şey farklı… Her şeyin sonu geliyor benimde…
Neydi içimdeki karanlığın adı? Ölüm mü? …
Şizofren Ayrılık..
Yetti dedi,bitti dedi sevgili
Duruşu ağaç dalında titreyen kedi gibiydi
Aşağıda salya kıvamında tehditleriyle köpekler
Ve adam serçe yavrusuydu,iki dal yukarıdaki
Yetti dedi,bitti dedi sevgili
Yetti dedi,bitti dedi sevgili
Ve gitti...
Bir tabutun kapağını örter gibi,
Kapandı ardından tahta kapı
Bir karanfil savruldu masadan
Ve üzerine yaralı bir fil gibi düştü kitaplık
Dağıldı kitapları
Dağıldı şiirler
Ve anatomi atlası....
Atlastan uzanan bir kadavranın eli
Kavradı,ısıttı
Sahiplendi karanfili
Doğruldu,kalktı-bir mum yaktı
Sonrası.. sevgi seli
O kadar canlıydı ayrılık
Ve o kadar gerçek! !
Artık peşinden koşulacak ufuk çizgisiydi adam için,
Birini sevmek....
