HeR HaTa kaLßimin..

[JeLibon]

Vé AqLamak AnadiLidir Tüm DiLLérdé AyrıLıqın..!

[JeLibon]

Üç adam yürüyordu yolda
O yürürken yol boyu:
Olduğu adam,
Arkadaşlarının gördüğü adam,
Olmak istediği adam

[SvG]

Yüreğimin kıyısına vurdu minicik bir dalga,
Tutmalıydım, tutamadım kendimi.....
Bir canım var; feda etsem sevdamı bilemesin.
Bir acım var anlatsam, önünü göremezsin!
Herkes unuttu gitti; bende unuttum her her şeyi..
Bari.... Bari sen ........... "

[SvG]

Bir yağmur yanaşıyor gönlümün iskelesine…
Yağmur damlalarının sesi haykırışlar gibi yüreğimi acıtıyor bugünlerde..
Gözlerimin önünde yine hayalin..
Gözlerini, sözlerini, dev gülüşlerini ve boşver demelerini…
Bakışlarını, hüznünü, neşeni ve bana ben katışlarını unutmadım…
Unutamadım..
Gönlümdeki yağmura şimdi rüzgarda eşlik etmekte..
Yağmur yalnızlık kokusu getiriyor, rüzgar sensizlik esiyor…
Saatime yüzünü kazıdım..
Yelkovanım sana beş var, akrebim seni yirmi geçiyor..
Çok uzun zamandır zamansız yaşıyorum..
Zamanlarım fırtınalı denizlerde, zamanlarım gökyüzünde derinlerde..
Deniz dalgaları hırçın bu saatlerimde..
Dalgalar dev kayalara vuruyor düşüncesizce..
Her kükreyen dalga sesinde senin binbir sesin aklımda ve kulaklarımda...
seni baştan başa sen yapan sesin veda edişe beşe kala…
En son kalan bendeki sen…
Gökyüzü renklerim fırtınalı bu saatlerde..
Mavi ile gri savaşıyor fütursuzca..
Paletimde birbirine karışıp kayıp oluşa karışan renklerimde senin binbir yüzün,
Gözlerimde ve hafızamda sen..
Seni sen yapan bakışın veda edişi yirmi geçe…
En son kalan bendeki sen…
Düşüncelerimin arasında kayboluşlara karışıyorum yine…
Yüreğim yoğun, kafam karmakarışık…
Sen ilk sevdiğimdin….
İlk sevgililer unutulmazmış..
Sen ilk kendimi verdiğimdin..
ve kader yolumda derin, silinmesi zor izlersin..
Ne zaman yüreğimi birine açsam seni hatırlayacağım;
O okyanuslar kadar sırdı diyeceğim,
kendime bile itiraf edemediğim rüyamsı gerçeğimdi diyeceğim..
Ve işte o zaman bendeki seni rüya yapacağım,
bir masal kahramanım olacaksın sevda "gel-gitler"'imde..

[SvG]

Özledim seni..
Özledim bendeki seni.. hem de çok..
Sen yanımdayken konuşamamayı,
sen yanımdayken gözlerimi gözlerinden alamamayı,
sanki zamanın kavramını yitirişini,
herşeyin başka başka anlamlar taşıdığı anları özledim..
Seni sen yapan, bizi biz yapan anları ve mekanları unutmadım..
Aşkımızın başkentini unutmadım..Unutamadım…
Hiçbirşey, hiçbir insan koparamadı beni bu şehirden…
Ama bir gerçek var şimdi aramızda.
Sesizce, farkettirmeden aramıza giren..
Sesiz yüksek duvarlar ören..
Seni benden uzaklaştıran, beni karanlık düşlere iten..
Ne olduğunu anlayamadığım ve senin nedeni açıklayamadığın..
Hiçbir sorumum cevabı yok…
Hiçbir duygu kayıbolmaz durduğu yerde,
hiçbir savaşta kayıbolmaz tarih yapraklarından..
Hatıralarımdan silinmeyen sen gibi..
Bana bir açıklama borcun var en azından..
Birşey söyle.. evet de hayır de..
Ama konuş gerçekler ne kadar acı olsada...
Senin tek savaşın kendinle, kendinde bugünlerde…
Düşün, ama mutlaka düşün, bari yüzleş kendi gerçekliğinle…
Tekrar tekrar geçir herkesi tek tek anılarının süzgeçinden.
Mutlaka vardır en azından bir vefa borcun tarih saydıklarından…
Saklandığın boşlukta değil hayat, gizlendiğin korkularında senin..
Boşluğuna sarıldıkça büyür bütün korkuların,
sen o kendi boşluğunun yanı başına gizlenensin….
Nefret sevginin ta kendisidir bazen....
Ayrılık da sadakatın ödülüdür bazen..
Bazen yarınlar dündür, bazen dünler bugün..
Ama zaman dün ile yarınlar arasındaki süreyi yaşayanlara aittir..
İnsanlar ise vefa ve sevgi ile anılanlara…

[SvG]

Biter bu yağmur bir gün elbet…
Hep benle beraber unutamadıklarım, bulamadıklarım…
Saçlarımda hala rüzgar, yüreğimde hala sevdam var…
Bir çocuktum sevmiştim, beni ben yapan..
Yüreğimize bir yol açan…
Şimdi öyle uzak ki geldiğim yollar….
Karanlık, soğuk sokak aralarında o eski çocuk..
Bir şarkım var şimdi yalnız dudaklarımda;

"birgün belki hayattan, geçmişteki günlerden, bir teselli. "

[WampireLLa]

cok zor bişeyy  aldatılmak

[Nefret_1788]

Ne diyor üstad:

Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...

Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.

Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.

Evet olmuyor..



Şu anda hayatla ilgili ne kadar sorun varsa bırakıp gitmek konuştuğum herkesin tek hayali..

Bitmeyen borçlarını, ailevi sorunlarını, iş problemlerini, belki sorunlu bir ilişkiyi bırakıp gitmek..



Kaçmak!

Hayaller, idealler alıp başını gidiyor..
Herkesin farklı idealleri, farklı hayalleri oluyor..
Kimisi tropik bir adada yaşamak istiyor, kimisi hayaller ülkesi Amerika’da..

Dedik ya, hayaller muhtelif..

Ama köklerimizi salmışız sanki bu topraklara…
Kimisi çocuğunu bahane ediyor , kimisi işini, kimisi ise köpeğini..
Göçebe bir toplumun göçemeyen nesilleriyiz biz..
Gidemeyen,gitmekten korkan belki de.

Sabah 9 ,akşam 18 hayatlar yaşayıp,Pazar hayalleri kuruyoruz. İdeallerimiz ise yılda bir kez çıktığımız haftalık tatille sınırlı..

Hal böyleyken gitmek zor geliyor, bahaneler kapıda bekliyor sanki. Üstadla başladık üstadla bitirelim. Sahi ne diyordu üstad :

Ben her bahar aşık olmam ama
Her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç,
Ama olsun... İstemek de güzel.

[Léηà]

_{Zordur eLvedaLar.. Basit gibi görünen, zor bir denklem.. Çözülmesi zor bir soru.. Çözmeye çalışan iki şahıs.. Ve yine sonuç vermeyen formüller... Sırf bunlardan usandığım için gidiyorum(!) Belki başka bir yerde, başka bir zamanla ve başka bir kişiyle çözmek umuduyla gidiyorum.. Sana yakışan vedalar bırakıp gidiyorum..}

[Nefret_1788]

Beni güzel hatırla!
Çünkü; sevdim seni ben, herşeyini...
Sana sırdaş oldum, dost oldum,
koynumda ağladın.
Yüzüne vurmadım hiçbir eksikliğini,
beni üzdün, kınamadım.
Alışıktım vefasızlığa, el oldun aldırmadım...

Beni güzel hatırla!
Sayfalarca mektup bıraktım sana.
Şiirler yazdım her gece, çoğunu okutmadım.
Sakladım günahını, sevabını içimde
sessizce gittim...
Senden öncekiler gibi sen de anlamadın.

Beni güzel hatırla!
Sana unutulmaz geceler bıraktım
sana en yorgun sabahlar...
Gülüşümü, gözlerimi, sonra sesimi bıraktım.
En güzel şiirleri okudum gözlerine baka baka,
söylenmemiş "Merhaba"lar sakladım her köşeye
vedalar bıraktım duraklarda.
Ne ararsan bir sevdanın içinde
fazlasıyla bıraktım ardımda.

Beni güzel hatırla!
Dizlerimde uyuduğunu düşün,
saçını okşadığımı, üşüyen ellerini ısıttığımı,
mutlu olduğun anları getir gözünün önüne.
Alnından öptüğüm dakikaları...
Birazdan kapını çalan kişi olabileceğimi düşün
şaşırtmayı severim biliyorsun.
Bu da sana son sürprizim olsun.
Şimdi, seninle yaşanan günleri ateşe veriyorum
beni güzel hatırla.
Gidiyorum...

[Nefret_1788]

Sonsuz acıların kucağında,sensizlik fırtınalarının ortasında,odamda seninle paylaştığım,
o birkaç saatin hatırasında,seni ve bütün herşeyini hapsettiğim belleğimle yine seni düşlüyorum.
Bu sancılı geceler her anıyla geçmişten topladığı parçalarla dolduruyor odamı...
Öyle bir an geliyorki nefes alamıyorum!Bilsem yırtacaksın denizleri bir Musa edasıyla ve bilsem ki çarmıha gerilmiş İsa'yı kurtaracaksın, balkona çıkıp tüm şehire haykırırdım sana yaptığım ve bana olan sevgini yıkan hataları....
Haklıydın bir büyük sevgiyi kaldıracak bünyem yoktu benim...Yaşadığım o saçmasapan ömrümün gereksiz,o silik
o aptal ayrıntılarıdan sonra beni ben yapacak ve gerçek aşkı tattıracak senide kaybetmemi sağlayacak o yıllarını
silmek için herşeyimi feda etmeye razıyım!Nasıl o gereksiz ve boş yaşadığım geçmişim seni kaybetmemi sağladıysa
bunu sağlayan düşüncelerimide beynimden kazımak isterdim.Bu hastalıklı yanım aldı seni benden...Bu bana acı veren
yanım o kıskançlığım o deliliğim, ve içimdeki sana karşı o büyük sevgi benim bünyemi nasıl yıktıysa ;bunu anladığın
andan itibaren beni kaybetmek ve yok etmek için herşeyi yaptın....
Hatırlıyorumda o kadar anlayışlı ve sakindinki aşkın için, benim için ne çok şeylere katlanmışsın...
Şimdi anlıyorum ama neye yarar...Neye yarar haykırışlarım neye yarar gözyaşlarım...
Hani korkardın bazen sözlerimden, bu kadar çok sevgi korkuturdu bazen seni, bana aşkı zamana bırakalım,
acele etme ne olur diye yalvarışların...Seninde aslında bu sözlerin mantığının sesiydi,duyguların benden daha şiddetli,
Bu korkularımız yıktı ya aslında bir yönde bizi....
Çıkardın bedenimi bir idam sehpasına;ilmiği geçirdim boynuma,tabureye bir tekme atmanı şimdi ne çok isterim...
Belki bana olan kırılganlığını,öfkeni bir nebzede olsa dindirirdim...
Ben herşeyimden vazgeçmişim,bunu sana bir anlatabilseydim şimdi o sehpada sen olurdun belki....
Seni hatırlatan her ayrıntı büyük acı veriyor bana,ruhum damarlarımdan çekiliyor sanki....Ama onlardanda
vazgeçemiyorum senin yokluğunda onlar benim herşeyim...Özenle seçerim bazen onları yatağımız üstüne hepsini teker teker
...Bir eşya veya bir anı veya bir an ne farkederki onlar benim herşeyim....
Bazen elim telefona uzanır o hayatımın en ezber numarasını çeviririm;aldığım binlerce kez aynı yanıt -Aradığınız
kişiye ulaşılamıyor...Ne garip ne ben ulaşamıyorum nede hiç kimse....Belkide telefonunu değiştirdin ne farkederki...
O tatlı sesini duyamayacağım artık...Her gün devası olmayan bir dert gibi elim telefonda sesini duymak için çaldırışlarım...
Ve sonrasında isyan başkaldırışlarım...Ben senin numaranı sevemedim...Hele hele o teyp kaydını...Beynimin içinde davullar çalınıyor
sanki....Ve o ses yalnızlar rıhtımına hoşgeldin.....
Seni geri getirecek her ayrıntı için veya bunu başaracak herşey için neler vermezdim...Bıraktığın enkazıda temizlemeye
hiçmi hiç yok niyetim...Onlarda kaldırılsa herhalde yıkılır bedenim...Sadece yaşamış olmak için yaşıyorum...Hani demiştinya;
bana yeni uğraşlar, mutluluklar bul çık hayatımdan...Bir yönüyle buldum senden arta kalan ne varsa benim uğraşım,işim,mutluluğum,herşeyim....
Şimdi başka mekanlarda, başka hayatlarda,başka mutluluklarda senin yüreğin...Onlar senin bedenini elde ediyorlar ruhun benimle kaldı biliyorum
ama bağladı seni o yerlere...Zorunlulukların,sorumlulukların ve o biricik oğlun...
Onun için yapacağın herşeyin milyonda birine razıydım...İkinizin hayatında olmak için sizinle yaşamak için ne büyük çabalar sarfettim...
Olmadı...İstemedin....Koparırken ömründen beni ve hatalarını, onlarla olmayı tercih ettin...Ama dediğin gibi;Bir yanım hep eksik kalacak
Ama ben buna razıyım ve inan bana ben seni herşeyden çok sevdim....Ağlıyordun ve gözyaşlarının her zerresi için kanımdan bir damla
akıtıyorum şimdi...Damarlarımı bu uğurda feda ettim...Tanrı istemedi bu büyük sevgiyi diğer gerçek aşklar gibi...İsyanım buna...Ben yokluğunun
acısıyla başedemedim Tanrının istekleriyle ve yaşamla nasıl başedeceğim...
Omuzlarımdaki yükle daha ne kadar yol sarfedeceğim...Nasıl bir hayat bekliyor daha nasıl acılar çekeceğim...Böyle anlarda yaşama isteği öyle azalıyorki
ama sana söz verdim...Hayatıma bir sonu ben vermeyeceğim....Ne kadarda zor olsada...
Çünkü biliyorumki bir yerlerde dediğin gibi en fazla 6ay bir sene üzüleceksin,yaşarken verdiğin acı yokluğunda en fazla bu kadar sürecek ve ben acı çekiyorsam
bana acı çektirenlerede bunu ödettireceğim....Ama yaşayarak ve hiçbirşey yapmayarak...Benim varlığım günden güne hayatına yayılacak ve sen bu acıyı
birgün taşıyamayacaksın...
Ve biliyormusun; o zaman bu benim zaferim olmayacak...
Çünkü ben seni bir ömür acı çekerek yaşayacak kadar çok sevdim.......
Son sözü söylediğimde bitti diyordum. Tarihin yazmadığı, öğretilerin doğrulamadığı bütün seçimlerimi üzerimden attım sanıyordum. Yanılmışım....

Hala ateş gibisin ve hala ateşinden yanıyor bedenim. Suskunluğunda bile bir anlam buluyor mazim. Her karşılaşmamız beni belirsiz bir kuvvetle itiyor sana. Seninle ilgili herşeyi beynimden kazıdım sanıyordum. Yanılmışım...

Kuvvetli bir insanim ama asla aşka karşı değil. Sabitleniyor bakışlarım sana zaman zaman. Seni onunla paylaşıyor olmanın değil bu içimdeki acı. Sana bir zamanlar yakın olupta, şimdi bütün yakınları kendi elimle uzak etmemden geliyor sızım. Sen görmüyorsun ama, ben hergün doyasıya kanıyorum. İçim acıyor. Bütün pişmanlıklarımı silerim sanıyordum. Yanılmışım...

Benim kendi ellerimle özenerek yarattığım eseri, şimdi o kendine mâl ediyor. Gözlerimin önünde olup biten herşeyi eski romanlardan alıntıymış gibi gün be gün okuyorum, sana ait herşeyin altını çiziyorum. Geri dönüşüm yok, aslında geri dönmeni de istemiyorum. Herşeyi elimin tersiyle itebilirim sanıyordum. Yanılmışım.

Biliyorum ki sen beni artık uzak dağ köyleri gibi ulaşılmaz görüyorsun. Belki beyninin kıvrımlarında bile dolaştırmıyorsun. Umrumda bile değil. Sen, hayatındaki bütün olumsuzlukları bilen ama elinden hiçbirşey gelmeyen eski dostum, arkadaşım, sevgilim. Bir adım atsan yanındaydım, seni geri döndürebilirim sanıyordum. Yanılmışım.

Beni bu kadar yanılttığın için seni tebrik ediyorum.Bir senDin ya,biR sEndin öLümün çaResiZLiğiNi bEyniMe kaZıyAn.
o YeşiL gözLerinDe kaLan biR ıŞık dEmetiyLe yaşıyOrum ben uMutsUzcA.uMutsuzcA aMa bir o kAdaR mUtLu.
biLmEzSin sen,
biLemEzsiN biR sEn vArdın ben de. biR sEn vArdIn aKLımDa,hayaLlerimDe ümiTlErimLe sULadığIm biR sEn.
çiÇek aÇmAn gEreKti aMa ...... aMasI yOktUn sEn.
bEnim gözyaŞLarım aLıp göTüRdü pEmbE haYaLini biTeviYe.
evet arTık hAyaLinDe yOk.
oYsa ki bEn sEni sEvmiŞtiM hEm dE uĞrUnA bir öMür bOyu aCı çeKmEyi göZe aLacAk kadar.kEndiMdEn vAzgEçeRek.
kaybEttiĞim sEni kaRanLık ve ıSsıZ sOKaKLardA aRadIm. bU soKaKLar kiMin? kiMin bU aDım aDım arŞınLadığIm kaLdırImLar.
aRtIk yAbAncIyIm bUraLAra,yAbaNcIyIm kEndiMe vE yaBaNcıyIm sEni sEvmEyE.

oYsA bEn sEni sEvmiŞtiM vE iKi tAnıdIk naMe dUymaK isTerDim sEndEn kaLan.yArınLarIma biR uMut oLsun diYe.

aMa sEn yOktUn Çünkü ben seni bir ömür acı çekerek yaşayacak kadar çok sevdim.......

[Nefret_1788]

Her zamanki gibi tekduze,siradan bir gunun ardindan,geceler dostum oldu kucaklayarak karsiladi beni bir tek yildiz bile goremeden.
Hep dunlerimi yarinlarimi dusunerek oyalandim durdum ya,bu gunun tadina varamadigim bir gun daha eksildi ömrümden.

Hic bir seyin sonunun gelmedigi gibi,
icimde buruklugun verdigi aci ve huznun de sonu gelmeyecek kimbilir.
Sevincide ,huznude icice hisettim.Vefa ile ihaneti birarada tattim.

Noktayi koymam gerekirken insanlara virguller dagittim.
Gulmeyi ,eglenmeyi beceremedim ama agladim hickiriklarla doya doya.

Bugün yapilan güzelliklerin,iyiliklerin bir anda kolayca silinip ,unutulacagi bir carkin icinde dolasmanin hicte kolay olmadigini ogrendim.

Bu acilar benimdir diyerek,sahip cikip kanayan yaralarimi
gizleyerek yasamayida ogrendim.

Evet dun bitmistir deriz,bugune bakalim diye hep,oysa hayat dunden izler birakiyor ruhumuza.Oyleyse dunde bizim,yarinda bizim bir parcamiz.

Ve yalnizliklar son nefesimizi teslim edinceye dek.Herkez benim gibi yalniz midir bu dunyada,yoksa yalnizlik ben miyim bilmiyorum.yalnizliklarda asklar gibi tariften mahrum ,kisiye gore degisir.Benim yalnizliklarimsa bambaska.

Vefasizlarla basedebilmek zormus ama ne kadar haksizliga ugradiysam o kadar güçlendigimi kesfettim,bilmezdim bu kadar denli güçlü ,bu kadar aciya katlanabilecegimi.Ama yinede bir gun yikilmaktan korkuyorum.

papatyalardan taclarim olmadi hiç,dilekler tutamadim yildiz kayarken,
cünki hep köpruler kurmaya calismakla gecti günlerim.Sevgi köprüleri,dostluk köprüleri,onlar yikti ben kurdum yenilerini yilmadan,usanmadan.

Umutlarim simdi bir yanda,sonbaharlarim diger yanda,ne ileri bir adim,ne geriye bir adim atamamanin ezikligi acitip duruyor yüregimi.Bazen yangin yerine ,bazen buzdagina dönüsuyor bedenimortasini bulamiyorum.

hayat inisli,cikisli uzun bir yol.O yolda
karsima ne cikacagini bilmeden yalnizligimla yuruyorum.Ama bu yolun basi nereden ben neresindeyim bilemiyorum.

Bayram sevinci içinde uyanarak,icimden sarkilar mirildandigim
sabahlar simdi cok uzak.

Sevipte deger verdigimse vuslata hem bana hem vuslata uzak.

Olsun nasilsa bir gün seven gönüller birbirini bulacak.

Kalpler de özlenen ,beklenen bayramlar bir gün bu dünyayi dolduracak.

[Nefret_1788]

bir aşkın tarihine kaç unutulmuşluk sığdırılabilir..?

.../...

sesimin çaresizliği taş plakları aşındırıyor
detone olmuş bir sevdayı
yüreğim inatla ömrümün şarkısı yapıyor..!

tenimi dağlayan göz izleri tenimde
hiç gülerken ölmemişim ben
hep bitmeye yakın,
hep gitmeye..
bir damla akıyor..
öyle usul usul...
kaderim dudaklarımda;
he-ce-li-yo-rum
-en iyisi..derken;
gözyaşımda teninin tuzunu bulmak
köz oluyor yürek yangınıma
yapamıyorum...!


gidip gelmeler,
başa dönmeler,
başımı döndürüyor..
kaldığım yeri unutmasam,
hani devam etsem diyorum..?
yaşadığım hikayede sayfanın ucunu kıvırdıkça;
kırılıyorum..!

bırak beni şehir..
anılar sana emanet..!
gözyaşlarım sokaklarına yağmur olsun..
süpürsün ayrılıklarını...
vicdanımı salma peşime..
unuturum diyorum..
nasıl olsa giden hep sevilir
ama ben ne zaman niyetlensem;
ayaklarımdan oluyorum...!


...gözyaşlarımla yıkadığım gülüşlerimin rengi soldu
şimdi bu tablonun değeri sen/ce..ne olur..?

[Nefret_1788]

Yokluğun ılık bir nefes gibi vurur yüzüme mehtaplı gecelerde
Ölürcesine susar çığlıklarım...
Ellerimde kalan buz gibi anılar yine aynı masalı fısıldar kulağıma
Yine aynı notada başlar bildiğim tüm şarkılar
Yaz yağmurları düşer gözlerimden yüreğime..
Sel olur yüreğimden taşıp dudaklarımda çığlıklarla son bulur....
Hiç bilmediğim bir yer olur anılar sokağım..
Gözlerimde iki iri yaş olur akar hayat...
Şafakla birlikte tekrar canlanır bakışlarım...
Gün bitimi umutsuzluk düşer gözlerime,
Hiç gelmeyeceğini bile bile gözüm yollara takılır..
Çıkmaz sokağa dönüşür umutlarım..
Yürüdükçe uzar yollar,
Çırpındıkça dibe batarım..
Söz vermiştin aşkım...
Ellerin ellerime deymeden, gözlerimiz bulmadan birbirini
Dudaklarımız son kez buluşmadan gitmeyecektin..
Şimdi ben kuytu bir mezarlıkta,
Kuru bir ağaç altında, iki kırmızı gül ile nöbet tutarım gecelere inat..
Hayallerimizi hatırlar yaşlara boğulur gözlerim..
Yine isyanlara dalar gider kalbim..
Umutsuz bir feryat ile aynı sözleri söylerim:
Bu kadar kolay olmamalı ayrılık...

[Nefret_1788]

Yorgunum, ağzımdan düşürdüğüm son-baharla, kendime sürgün yitik adreslerden geliyorum.
Dinle bak; kavgalarımı susturdum. Kundaklanmış sığınaklarımdaki bitap vurgunlarımı dağıttım.
Tedirginim; hasretin voltasında gölgesiz kaldım. Adın yitik, sesin yitik, mevsimin yitik... Ölüme rehin ömrümün sağanak kayıplarını, ruhsuzluktan acuze bedenimin arka sokağına astım. Nerede, nereye esir bilmem avuntum yitik...


Kısır sancılı düşler vurulur bileklerime. Sen gitmeler topladın ceplerine, ben intiharlar dilime. Sen düşler sattın aşka, ben korkular yalnızlığa.
Görmedin; ayrılığın satırbaşında, son damla mavi gözyaşıma düşürdün gözlerini. Düştükçe yandım, yandıkça kanadım, kanadıkça sana çoğaldım. Her çoğalmamda kendime eksilen sen yanımla aşka çattım. Ben gözümü ölüme açtım, önüme sen uzandın. En çok sen kesilmiş soluğumdan asıldım.
Bilmedin; vakitsiz gitmelerine tökezlerken sol yanım, ben çocuk yanımın ayrılık yaşındaydım. Biraz durgun, biraz yorgun, biraz yabancılaşmıştım.


Sür beni şimdi yörüngesi kendi içinde kayıp kentinin yedi tepesinden. Zehir zemberek intizar kokulu soluğuna kat hadi.
Artık; ne ucu yanık ayrılık yaşıma, ne dilime mahkûm müebbet suskunluğuma, nede hüküm giymiş zamanda eksilen " sen" hücrelerime uğramam bir daha...