../.. Hüfffffffff ;/

[JeLibon]

Sana bakıyorum;
seni aldatan bakışlarımla...
aklından seni çıkarıp,
bir başkasına kolayca sevda veren
aklımla.

sana bakıyorum;
" söküp atamam..! " diyen
" sensiz olamam..! " diyen
yüreğimle.

sana söylüyorum;
seni aldatan dudaklarımla...

sana yazıyorum;
sensiz şiirler yazan bu ellerimle.

kahrolası ben!
sana bakıyorum..

utanmadan...
hala seviyorum!
hala seviyorum!

[uuя ßöcέği]

Zaman aktı, geldikleri gibi gitmesini bilen cinslerden.
İnsanlar konuştu, uzun uzun ve sık sık.
Gözlerim uzun süre gittiğin noktada bakakaldı, ayak izlerine.
Kaybolmayan sevgin gibiydi gözlerim, yokluğunun aksine.
...

[JeLibon]

Ben ağlarken sen gidiyordun...

Elimden gözlerimi kapamaktan, mavi hayaller kurduğum dünyamı unutmaya çalışmaktan başka hiç bir şey gelmiyordu. Aklına koymuştun besbelli. Dönmeyecektin bir daha..

Bazen kendimi sana o kadar yakın hissediyordum ki. Her yerde seni arıyordum ve her yerde senden bir şeyler buluyordum. Hayata umutla, gülümseyerek ve en önemlisi seninle bakmak güzeldi.

Seni çok uzun zaman bekledim. Bana dönmeni, bana sarılmana "hepsi geçti artık" demeni. Gözlerinin gözlerimle buluşmasını... Ta ki sana yeniden gelebileceğine dair umutlar taşıyan tüm gemilerimi yakana kadar. Kendimi asla bağışlamayacağım, senin de beni bağışlamayacağından emin olduğum şeyler yaptığım zamana kadar.

Garip olan ne biliyor musun? Bunca yaşadıklarımıza rağmen hala berabermişiz gibi geliyor. Uzakta olsak, ayrı da olsak.. "Kalplerimiz bir yerde birleşiyor."

"Yalnız kaldıysan, kalkıp pencerenden bir bak
Güneş açmış mı, yağmur düşmüş mü?


Herkes gitmişse, sakince arkana dön bir bak
Dostun kalmış mı, aşkın solmuş mu?


Bir sonbahar kadar yalnız, bir kış kadar savunmasız
Ya da ilkbaharsan, yolun başındaysan

Asla VAZGEÇME, kalkıp da pencerenden bir bak
Güneş açmış mı, yağmur düşmüş mü?
Dön de bir bak dünyaya"

Birazdan hava kararmış olacak ve sen her zaman ki gibi bu yazımı da okuyacaksın. Bende her zaman ki gibi gülümsemelerimle yazdıklarımı reddedeceğim.Gülüşlerimle çektiğim acıyı, korkularımı gizleyeceğim...

Şimdi benden uzaklarda olsan da..
Gecenin karanlığında umuda gülümseyen o kahverengi gözlerin hala benimle...

[Helin]

Gitmek. O kaos duygusu, aklın
Sarsıntılarla yorgun düşüşü
Bilincin kamaşması belki de.
Rehin bırakılacak bir şey yok
Unuttuklarından başka.  .

[Giz]

Teşkürler CanIm Hepinizi ;/

[JeLibon]

Kaçıyorum, beni kovalayan; tükenişlerde rol oynayan kelimelerden. Kendimi tükettim de Yar, seni veremem tükenişlerin o zalim ellerine! Çehremden süzülüyor “hicran”ım; “vuslat” yok’luklara gebe… Bu kadar mıydı Sevdiğim, “aşk”ın uğultusu?

Yetişemedim adımıma; geç kaldım hep, sen kalışlarımda! Kasvetli bir düş geçiyor beynimden, düş/üyorum. Yara bere içinde kalışlarım beni bana şikayet ediyor, seni sen’de düşürdüğüm için. İçim sızlıyor tarif edemediğim tanımlarla.

Ayrılık diyor…
Kavuşma diyor…

Sonrası sessizlik…!

Kan ter içinde dürtülüyor, keskin harflerin içindeki ben’liğim. Sevdiğim! Münadi kimliğim son kez sesleniyor sana! Çıldırış’ım provasız çıkıyor bu sefer sahneye… Haykırışlardaki nidalarım sunuyor hayatımın son hamlesini! Kulak ver yok oluşuma…;

“hicran”a yar etmişim kendimi; “vuslat” bana kara sevda…

“aşk”ın iniltisiymiş bize verilen. Hicranlaşmış bir “vuslat”mış, yok oluşuma kazınan…


vuslat’ım sen’i benden ayırdı…
hicran’ım ben’i benden kopardı…


Öznesiz yaşanıyor artık hayatım, tümcesine anlamsızlıklar taktığım…!!!

[Giz]

Kafka, aşık olduğu için mi veremdi?
Ya Nietzsche, frengi olduğu için mi kadın düşmanıydı?
Oğuz Atay, tutunamadığı için mi intihar etti?
Tutunmak İYİ  bir şeyse
neden İYİLER  t u t u n a m ı y o r...
 

[Giz]

Yaşamk Dirénmékti Madém Nédén Dirénénlér Nédén Fidankén Öldü ;s

[Giz]

Bir meleğin karnında yüzüyordum
Boğulmuyordum, yaşayacaktım!
Bir meleğin karnındaydım
Sanırım artık “nefes” alacaktım
Doğdum!
Bir meleğin yanındaydım
Ama ona benzer bir yanım yoktu ve
Büyüdüm!
İki meleğin çocuğuydum
Ama kanatlarım hiçbir zaman görkemli olmadı
Ve kişiliğim sonsuz enginliklere ulaşmadı
Bir meleğin kanatlarına ihtiyacım vardı,
Yeni doğmuş melekler görmek için
Onlar da meleklerin karnındaydı
Farkındalar mıydı?
Ne kadar küçük ve umutlulardı
Onlar doğdular, büyüdüler
Büyük melekler karınlarındakilere sonsuz bir “cennet” açtılar
Ve ben bir meleğin karnındaydım
Büyümenin sonu yoktu
Öğrenip görmenin de...
Meleğimi gördüm, bir zamanlar karnında olduğum
Baktım!
Kristal bardaklara şişe şişe rom koyup içiyordu
Üzüldüm!
O, romla boğuyordu kendini
Sanki ben karnındaymışım gibi,
Tadını alıyordum yudum yudum romun
Ve nefes nefes dumanın...
İçim kapkaranlık oldu
Kanatlarımı kopardım
Sırtım acıdı
Zaten meleğe benzer bir yanım da yoktu...
Ne zor hikâyeler görmüştüm ve
Ne zor hayatlar okumuştum
Meleğin karnında olmayışıma lanet okudum
Düşündüm!
Düşünmek için vakit yarattım
Sırtımdaki yaraları sarıp
Kestim saçlarımı paslı bir makasla
Gözümü açtım!
Yine karnından geldiğim melekti gördüğüm,
Masada oturmuş şişelerle oynuyordu
Kahkahalar atıp ağlıyordu
Sonra
Ağlayıp kahkahalar atıyordu...
Bir şişe rom aldım ben de
Onun olmadığı bir yerde düşündüm,
O “ilk” şişenin dibinde
Düşüncelere daldım
“Dalmak” ne kelime?
Battım!
İki meleğin küçük bir yavrusuydum ben
Çok şaşırdım ve lanetler okudum
Saçlarımla kanatlarımı yolmak geldi içimden,
Gücüm yetmedi
Kestim işte!
Ben bir meleğin karnından gelmiştim
Sonsuz bir suya daldım
“Dalmak” ne kelime?
Battım!
 

[Giz]

Büyüdümü SandIm ;(

[JeLibon]

Anlamsız bir gece……

Zihnimde karasinek düşünceler…..

Dokunsam damla damla inecek yıldızlar gözlerimden….

Anlam/sızım…..

Neden?

Sarıp sarmalıyorum düş/müş/lerimi.

Kanayan dizlerime dokuncak şefkatli bir el yok…..öpeyim de geçsin diyecek yaralarımı.
Şimdi bu yokluk……
Şimdi bu içimi dolduran ağıt….

Engelleyemediğim bir hırçınlık içimde….
Patlamaya hazır yüreğim….

Dokunmayın bana….
Geceme dokunmayın….

Uçuşup gitsin zihnimdeki olmazlar.
Bahara dönsün kışım,ölümden dönsün yüzüm,olmazlara küssün sözüm…..

Gece!
Şimdi neyi nereye saklarım ben!

Gece!
Dört bir yanımdan saldırıyor….savunma/sızım….acımıyor artık yaralarım….

Gece!
Bu yokluğun,bu yoksunluğun tek şahidi….

Gece!
Karabasan gibi çöküyor üstüme ve gün doğmuyor gecelerime…karanlık,kapkara bir karanlık göğ(s)ümde…..

Şimdi bu yokluk….şimdi bu gece….
Bitmeyecek!

Anlamını yitirdi direnişim…
Ağır ödeştik hayatla….gözyaşları aldım hep mutluluklar verip…baharları verip kışları….

Gece!
Son/uç/suz……

Kanlı kanatlarımdan bir çift yastık……
Bir çift gözün hayaline dalmış kirpiği kirpiğine değmemiş bir çift göz……
Ve kapkaranlık gök/yüzünden bir yorgan…..

Ve sen…..

Sevdiğim….herşeyim….

Hiçbir şeyim olmak mı kaderin?

[uuя ßöcέği]

Yüreqim yanqın yeri,
Yüreqimdeki sen aLevLerde....
Yar uzat eLini,
Uzat cıkarayım seni....
Kor etme kendini,
KüLLendirme yüreqimdeki yerini…
Yar cık, cık yanqınLardan....
Serin yaqmurLar bekLiyor ikimizi…

[Helin]

'Cαus℮ чÕu'я℮ мч тяu℮ ĿÕv℮,,
 
мч ωнÕĿ℮ н℮αят,,
 
pĿ℮αѕ℮ ∂Õn'т тняÕω тнαт αωαч,,
 
I ωіĿĿ n℮v℮я Ŀ℮т чÕu fαĿĿ,,
 
I'ĿĿ sтαn∂ up ωітн чÕu fÕя ℮v℮я,,
 
I'ĿĿ в℮ тн℮я℮ fÕя чÕu тняÕugн iт αĿĿ,,
 
℮v℮n if sαving чÕu s℮n∂s м℮ тÕ н℮αv℮n..♥

[JeLibon]

Bendim Evet
Seni Ne Sözcüklerle Ne de Kelimelerle
İfade Edemeyecek Kadar Seven
Bendim Evet
Seni Sabahlara Kadar Düşünen
Hayaller Kuran
Bendim Evet
Aşk Şarkıları Söyleyip Şiirler Yazan
Bendim Evet
Ulaşamayacağımı Bildiğim Halde
Gökteki Bir Yıldıza Aşık Olan
Bendim Evet
Sevmekle Hata, Aşık Olmakla
En Büyük Yanlışı Yapan
Bendim Evet
Sancılarla Uyanıp, Resminle
Beraber Uyuyan
Bendim Evet
Senin İçin Kendini Unutan
Bendim Evet
Sana Özlem Duyan
Sendin Evet
Beni Aşık Edip, Deli Eden
Sendin Evet
Cezalandıran, Sensizliğe Mahkum Eden
Sendin Evet
Unutturmaya Çalışan Başarılı Olamasanda
Bazen Yaptığınız Hataların Dönüşü Olmaz
Tamiri Olmaz Kırılan Kalpse Eğer
Şair Şimdi Kırgın, Üzgün ve Yaralı
Yardımcı Olmak Yerine Kaçmaksa Çözüm
Olmaz ki Yaraya Bir Faydası
Şairlerin Kendisi Değil Kalemi Ağlar

[JeLibon]

Ah! Çocuk
Mutluluklar pazarlarda alınıp satılır oldu. Betonlaştı gözyaşları, yürekler katılaştı. Kimse kimseyi sevmiyor, kimse kimseye acımıyor, yanmıyor. Güzellikler bile parayla alınıp satılıyor artık. Namussuzlar çoğaldıkça namuslular azaldı. Makamlar büyüdükçe beyinler küçüldü. Herkes firsattan istifade edip cebini şişirmeye çalışıyor, yetimin, yoksulun kakkına tecavüz ediyor. Gözlerde güneşin sıcaklığı, vicdanlarda doğruluğun aklığı kalmadı çocuk. Yürekler gibi gözlerde kirlendi. Sevinçlerimizi, şiirlerimizi, kitaplarimizi yok ettiler, alıp götürdüler bizden uzaklara insani duygularımızı. Toprağımız küs şimdi bize, ğögümüz de küs. Bilmem ki nasıl anlatılır sahtekarlığın, cüzdanın ve vicdanın kirlenmişliği bir ülkede . Erdemin, fazilletin, sevginin ve dostluğun çürümüşlüğü.

Gökyüzü hepimizin değil mi? ya yeryüzü. Neden vicdanları gibi gökyüzünüde, yeryüzünüde kirletirler çocuk. Doğaya, insana, kuşa, çiçeğe, emeğe bu düşmanlık niye... Bilmezlermi ki, bunları sevmekle başlar yaşam. Bu kin, nefret ve düşmanlıkla nereye varacak dünyamız. Bunlar sevmeyi bilir mi çocuk? zerre kadar bir vicdan taşımışlar mı yüreklerinde?
Hayatta hiç sevmişler mi bir ırmağın türküsünü? Gümbürtüsünü bir ormanın durup dinlemişler mi? bir pınarın akışını, yağmurun yağışını?. Bir türkünün, bir şiirin güzelliğini, bir dostluğun ve sevdanın sıcaklığını yaşamışlar mı hiç? Gülümsemişler mi çocuklara bahar gülleri gibi, okşamışlarmı saçını bir öksüzün. Vurmuşlar mı sesini dağlara, çağlayanlara? Oturup ağlamışlar mı yavrusu vurulmuş bir cerenin acısına. Duymuşlar mı oğlu mahpus bir ananın feryadını yüreklerinde...

Yalvarma güzel çocuk, dillerini utandırma. Utandırma dillerini, dillerin ki dağ yelidir senin; Pınarların sesi, kuşların ötüşüdür. Bükme boynunu gözlerini utandırma, gözlerin gökyüzüdür senin, mavi gülüşlü bir çiçek. Yalvarma çocuk; sesini utandırma. Gülün kokusudur sesin; rüzgarın nefesi, ırmağın türküsüdür. Yalvarma çocuk; ellerini utandırma. Yokluk, yoksulluk kötü bilirim. Umudu, sevinci, onuru utandırma. En güzel senin ellerindir çocuk ekmeği tutan, suya uzanan.

Ey çocuk yoksulluğunu öfkeli bir bıçak gibi taşı yüzünde ama yalvarma, utandırma yüzünü. Utancını ve hıncını güneşin sarısı gibi yüreğinde sakla. Unutma seni ağlatanları. Unutma utanması gerekenleri ama sen ağlama, utandırma gözyaşlarını. Aşk için ağla, dostluk ve sevgi için. Ama yoksulluğun için ağlama, yalvarma, utandırma gözyaşlarını çocuk. Bırak dereler ağlasın senin yerine, rüzgarlar, pınarlar ağlasın ama sen ağlama. Deli taylar gibi sev yaşamı, aşkı sevgiyi ve umudu. Yüzün her koşulda onuru, öfkeyi, sevinci, direnci taşısın; Yılgınlık, bezginlik olmasın. Yeri geldiğinde sormalısın yoksulluğun hesabını..

Elimden tut ey çocuk; utandırma ellerini. Tut elimden güneşe yürüyelim, sevince, umuda, neşeye yürüyelim. Tutki güneş doğsun, serçeler sevinsin. Zulümler, karanlıklar çekilsin üstümüzden. Tut ki tomurcuklar açsın, büyüsün çocuklar, serceler ucsun, tohumlar ekilsin, yeşersin umutlar. Bir demet ışık saçılsın dünyaya, kapılar açılsın, kalmasın esaret, ezilmişlik, açlık. Kimse kimseye avuç açmasın, çocuklar ağlamasın, utanmasın analar, babalar yoksulluktan yokluktan.

Ah… çocuk!
vakitsiz açan ,bir çicçek tarlası gibi yüreğin
beyaz kardelenler, sarı papatyalar
bükmüş boyunlarını ip - ince boynundan
güneşe bakıyorlar...

her iç çekişte
dünyanın bütün çiçekleri kanamada
bütün kuşları havalanmada
umudun evi yok, sevincin adresi
neylersin çocuk...

ah…. çocuk!
vereceksen, rüzgarlara ver sesini, tomurcuklara
baharı muştulasın yarınlara

mümkünü yok artık, gittiğim her yere
soluk yüzünü taşıyacağım
ve seni her düşündüğümde
çağımın utancını yaşayacağım ah! çocuk