yâRâ (m).. .

[Helin]

kör noktalar vardir her a$kta
insan dogar ölmez o suçla
orada o küçük çocukla kalan
aglar hayatin sonsuzluguna
kim tutar ki elini bir daha
içini kanatan bir rüya olur bu yara
bir masalin sonunda ölüme
a$kini anlatan bir kadin olur bu defa
hiç konusmaz bazen gül susar
yaprak titrer aciyla dü$ yanar
orada, o güzel uykuda, hüzün,
büyür büyünün sonsuzluguna
kim tutar ki elini bir daha
içini kanatan bir rüya olur bu yara
bir masalin sonunda ölüme
a$kini anlatan bir kadin olur bu defa...

[Helin]

Gözümün ucuyla bakardım ya
Hani kıyamazdım dokunmaya
Öyle kırık dökük bir başıma
Karar verdim bugün seni unutmaya
Bilirsin kalandır terkeden aslında

Ne anılar, ne acılar
Bıraktım ardımda ne kırgın sabahlar
Ne sevgiler, ne sevdalar
Yaşarım gün doğdukça serde hayat var

ne anılar, ne acılar
İncitmem incinsem de sonsuz umutlar
Ne kaygılar, ne kavgalar
Unutmam affetsem de sen de yaram var
.. .

[Helin]

Bitti sanmıştım, unuttum demiştim, ömrümün geri kalanını sensiz geçirebileceğim fikrine bile kendimi inandırmıştım!... En büyük yalan, insanın kendine söylediği yalanmış geç anladım. Kaleminden çıkan birkaç cümleyle gözlerimin karşılaşması, yüreğimin seni yeniden hissetmesi, beynimin içine kazınan kare kare resimlerin ve kalabalıklar arasında yaşadığım başıboş dalıp gitmelerim!...
Seninle yaşadığı bir günü, tüm geçmişine ve geleceğine denk tutan bir ruhu, mahşere kadar taşımak zor gelecek biliyor musun?...
Öyle ya bir yağmur da, bir göl kenarında, gözlerinden içtim yağmur ve gece kadar yoğun şarabı ben!... Gece senin derinliğindir ben de, yağmur benim yüreğimin sağanakları...
Aklıma düşmeye gör, en fırtınalı denizde yolunu kaybeden en acımasız dalga olur bakışlarım... Dalgalarımın kayalıklarla buluştuğu an çıkan sesleri duymanı hiç istemem! Canı çok acıyan bir deniz ağlıyor dersin eminim... Seni özledim, anlıyor musun, özledim!!!
Gördüğüm her kuşun kanadına gözlerimi koyuyorum, bulunduğun diyarlara gelirler de seni görürüm diye...
Sana " yar" diyorum, " yaralarım" kanıyor...
Sana "yara" diyorum, tüm sözlerimin öznesi oluyor
" yar' a"...
Yara giden yolda kocaman bir yaram var!!!

[Helin]

Gizli Yaram Kan Kaybediyor...

Gecelerin sabahına her uyanışında aklıma düşüşüne anlam veremiyorum. Adını her anımsadığımda yüreğimin sıkışıp kasılmalarına engel olamıyorum. Kelimelerin düğümlenişine , sıraya koyamayışıma, anlamsız öylece havada asılı bıraktığıma inanamıyorum.

Kiminle göz göze gelsem gözlerini aradığımı fark ettiğimi anladığımda neden diye soruyorum suskunluğu kendime… sonra; sonra mavi ile yeşilin karışımı gözlerin baskın çıkıyor sorularıma , bir bildiği vardır diye. Ama bu bilinmezliğin beni çaresiz bırakmasına dayanamıyor yüreğim.. Her geçen gün daha da büyük bir acı ile sıkıştırmakta beni.

Yorulmaktayım artık sana çıkan yollarımı değiştirmekten; sakınmak ister yüreğim kendini senden Gizli yaram….. Ne yazıktır ki hiç de başarılı olamamakla birlikte zamana bıraktığım yüreğim avuçlarına ulaşmayı beklemekte, güneşin sabahı beklediği gibi, yıldızların geceleri hasret giderdikleri gibi.

Bense bu karmaşanın içinde elim kolum bağlı zamanla birlikte yürümekteyim;
kendime sorup da cevaplarını bilmek istemediklerimle…..

Mum yanıyordu ben onu dinlerken..
Yüreğim de yandı o titrek, minicik alevle..

Ve bir mumun ömrü kadar sürdü kanayan yaramın durması..

Gitti...

...ve Gizli Yaram kan kaybetmeye kaldığı yerden devam ediyor...

[Su]

$kini anlatan bir kadin olur bu defa
hiç konusmaz bazen gül susar
yaprak titrer aciyla dü$ yanar
orada, o güzel uykuda, hüzün,
büyür büyünün sonsuzluguna
kim tutar ki elini bir daha

çok güzeldi sanki beni anlatmak için yazılmıştı, sanki içimin kendini kaleme döküşüydü. Teşekkür ederim payıma.

[Helin]

rica ederim.. .

[uuя ßöcέği]

harbıdende cook guseL olmu$:D

[NaZ6]

yaff sen hebb böle devm ed çok güsel payşımların var debrik ederim.