' Anne'me

[Ruhsuz]

Farkında olmadan yine dalmış gözlerim,
hayal kurmuşum çok uzaklara...
Birgün Annem gelecek yavrum dıyecek bana ve ben sarılacam,koklayacam bıkarcasına.Gözyaşlarım yine damlıyor kağıdıma,yarın okulda arkadaşlarım annelerinin yaptıkları pastaları yiyecekler;oysa ben yine simit almaya inecem kantine,hep soruyorlar annen nerede? diye.Bende babama soruyorum ama herzamanki gibi babam kızıyor bana ve annen çok uzaklara gitti diyor.
Anne'm ben eskisi gibi artık yaramazlık yapmıyorum,okuldan gelince çantamı,önlüğümü sağa sola atmıyorum artık kirli çoraplarımla oturmuyorum.
Arada sırada açılsada artık ayakkabımı bağlamasınıda öğrendim…
Anne artık erken uyuyorum,okulda kimseye karışmıyorum.Anneciğim en çokta beslenme çantama koyduğun o güzel yiyecekleri vardı ya işte ben onları çok özledim.Hani ben okula gittiğimde arkamdan bakardın ya öylece masum…Artık bakan hiçkimsem yok…Hem sensizim hemde yalnızım annem…Gece yine yağmur yağdı,gök gürlüyordu ben çok korkmuştum sen gelirsin diye beklemiştim ama yoktun ki...
Bugün anneler günüydü öğretmenimiz herkeze soruyordu…Ne alacaksınız annenize ? diye
Mehmet arkadasımız çiçek alacağını söyledi.Ayşe arkadaşımız kazak alacağını söyledi…ve söylendi…söylendi…
Oysa sıra bana gelsin hiç istemiyordum ama sıra bana gelmişti ne alacaksın? dedi öğretmenimiz annene.Bende biz bugün babamla anneme sürpriz yapacakmışız ama ne olduğunu bilmiyorum öğretmenim.
Okuldan çıkmıştık eve gidiyordum ve benim sevincim inanılmazdı çünkü birazdan annemin yanına gidecektik…
Babamla yola çıktık,çok büyük bir alana gelmiştik heryerde ağaçlar vardı,mermer taşları vardı aklım karışmıştı ve birtanesinin başında durmuştuk… Babam dua etmeye başladı
sonra babam bana titrek sesiyle,işte evladım annen burada uyuyor…Babacığım ne zaman uyanacak annem? dedim.
Ama cevap alamadım
Sonra ben anneme bana küsmüsün ne olur uyan anne sana çok ihtiyacım var…Sana olan özlemim hiç dinmiyor gittiğinden beri...Yalnızlıklardayım annem...Terkedilmişliklerde saklıyım...Soğuk kaldırımlarda seninle sensizim Annem...Ama anlamıstım artık annem bizi bırakıp gitmişti,çok sevdiği dilinden düşürmediği RABBiNE kavuşmuştu
ve orada annmeme söz verdim üzülmeyecektim,ağlamayacaktım…Çünkü yerini artık biliyordum.Ögretmenimiz anneler gününde bize demişti ki ‘’Anneler evlatlarının üzerinden sevgi kanatlarını hiç eksik etmez ve her zaman sıcacıktır’’ demişti.Ve ben bunu işitince çok sevinmiştim çünkü sen olmasan da kanatlarının hep üzerimde olduğunu artık biliyordum
                                            ''  SEN RAHAT UYU ANNE'm  ''

[Ruhsuz]

Düştüğüm sokaklardan koşup geldim

Sen çağırdın diye

4’te devre 8’de hava kararıyor

Geciktim ….

Özür dilerim

Elim,yüzüm kir,pas içinde

Ne olur kızma

Biraz daha kalayım böyle...

Yıkarsam çıkacak çocukluğum

İzin ver anne

Ne kadar kirliysem o kadar çocuğum

O kadar toprak hala sokaklar

Kat karşılığı dairelerle dolacak mahallemiz

Ekmek almaya gönderdiğin bakkalın yerinde plaza olacak

Gittiğimizde sevinçten deliye döndüğüm lunaparkın istimlak bedeli ödenmiş olacak

Kovulmuş atlı karıncalar

Çarpışmış düzen

Yola gidiyor çocukluğum

Yoldan çıkıyor yine açgözlük

Yalvarırım anne …

Anla beni…

[Ruhsuz]

Ne garip; yeni yeni farkediyorum ki, ço­cukları anne olunca çocuklaşıyor anneler... Ve insan, zamanın nasıl insafsız bir öğütücü olduğunu bu rol değişiminde anlıyor.

Eminim karnındaki ilk tekmemden, hatta dok­torların "Bundan sonra ağır kaldırmak yok" müj­desinden beridir iki kişilik yaşıyorsun yaşamı... Doğum odasında bir küçük el saçlarına tutununca değişti herşey ve o el, o saçtan hiç eksik olmasın is­tedin.

Kimbilir kaç geceyi karyola başuçlarında derin iç çekişler dinleyip hüzünlenerek uykusuz ge­çirdin, kaç emzirme sean­sında bitkin uyuyakaldın. O gün bugündür hayatı, bir toprakla çiçeği kadar ortak üretiyor, tüketiyo­ruz. Yol boyu, kusurlarını hiç görmedik birbirimizin, yeteneklerimizi abarttık,

karşılıklı toz kondurmadık üzerimize, kol kanat gerdik...

Ben dünyanın en iyi ev­ladıydım, sense tarihin en iyi annesi...

Her çığlıkta başucum­da biteceğini bilmenin güveniyle büyüdüm. Her derdimde benden çok dertleneceğini bilmenin o bencil alışkanlığıyla ayakta kaldım.

Sevginle donandım...

 

* * *

 

Ama sonra birden o korkunç çark devreye girdi ve yaşamın acımasız kuralı işledi:

Büyüdüm...

Senin kollarında "sen"den habersiz, bambaşka bir "ben" çıktı ortaya. Bazen o eski "ben"e hiç benzemeyen bir "ben"...

Çünkü farkettim ki anlattığın masalların yaşam­da karşılığı yokmuş. Kızlar bir prens umuduyla kurbağaları öpedursun, ben her yalanda burnumu yokladım. Şaşırdım.

Bostandaki danaların, ısırılmış lahanaların ve benzeri pastoral ninnilerin modasının geçtiğini gördüm sokakta... Söyleyemedim sana...

"Yaşamın değiştiğini, eski tecrübelerin artık eskisi kadar geçerli olmadığını" anlatan kitapları sa­lonun ortasında açık bıraktım, açıp okuyasın di­ye...

Her kuşağın o vazgeçilmez ikilemi depreşti yeni­den: "Devir de amma değişti" diye yakınırken sen, ben ilginle boğulduğumdan dertlendim.

Bir yeri yaralandığında "Anam görürse ne kadar üzülür" diye gizlemeye çalışmak küçük bir çocuk için nasıl ağır bir yüktür bilir misin?

Acından çok, O'nda yaratacağı acı, acıtır canı­nı...

Oysa ne çok acılar paylaştık seninle.. Ve ne çok sevinçler yaşadık beraber... Nasıl dar günlerde yar­dıma koşup, kaç şenliğine ortak olduk birbirimi­zin..?

 

* * *

 

Lakin artık kafesten uçma vaktiydi. "Danaların girdiği bostan"da ayakta kalabilmenin yolu, tek başına kanat çırpmayı öğrenmekten geçiyordu.

Yargıladık birbirimizi bir dönem... Sorguladık...

Sen bana eş dost çocuklarını örnek gösterdikçe, ben seni eş dost ebeveynleriyle kıyaslar oldum.

Sen her sohbete "Bizim çocukluğumuzda..." di­ye başladıkça ben, değişen takvim yapraklarını koydum önüne...

Nasıl da zalim bir çark bu değil mi?

Doğuyor, doğuruyor ve günün birinde yuvadan uçacağını bile bile koca bir ömrü karşılıksız veri­yorsun...

... Ve hayat birden ıssız bir adaya dönüşüveriyor.

Sonrası kah bir kapı zili beklentisi, kah bir mek­tup, kah bir telefon sesi... Gizliden gizliye özlenen bir torun müjdesi...

Fotoğraflar sarardıkça solan bir yaşam ve uzak­laştıkça yakınlaştığımız bir mazinin geri dönmez anıları...

Yazılarla konuştuk öyle zamanlarda... Bakışlar­la anlaştık. Ağlaştık birbirimizden gizleyerek acı­larımızı... Bir mimikle özleştik, bir gülüşle kavuş­tuk.

Ben büyürken... seni de büyüttüm.

 

* * *

 

Şimdi çok daha iyi anlıyoruz birbirimizi...

Çünkü küçücük bir el saçlarımı kavrıyor gecele­ri... Karyola başlarında uykusuz geceler geçiriyo­rum. Pastoral ninnilerle büyütüyoruz oğlumu; ya­lancı çocukların burunları uzuyor masallarda, öpülen kurbağalar prens oluyor.

...Ve yaşamın değiştiğini, eski tecrübelerin geçersizleştiğini anlatan kitapları kaldırıyoruz salondan gizli gizli...

O korkunç çark, acımasız bir hızla dönmeye de­vam ediyor. Zaman, öğütüyor kuşakları...

İnsan ancak mahrum kalınca anlıyor sevginin değerini... Bense sevginden mahrum kalmaya faz­la dayanamayacağımı biliyorum.

O yüzden sana upuzun bir ömür diliyorum.

Hem biliyor musun?

"Seni çok seviyorum."

[Ruhsuz]

Siyah okul önlüğüm biraz daha üzerimde kalsın

Sıradan bir okul günü olsun

Cuma şahane olur misal

Matematik defterimi gördün mü anne?

Çabuk anne çabuk

Zil çalacak beni senden

Geç kalıyorum anne

Bırakma beni korkuyorum sensizlikten

Yine sıkıca sar atkıyı camların buz tuttuğu bir kış günü

Her nefesimde boğulayım düşlerimle okul yolunda

Söz veriyorum tüyleri ağzıma girsede çözmeyeceğim atkıyı

Zaten ne zaman çözsem hiçbir zaman bağlayamadım senin gibi

[Ruhsuz]

Anne dur ne olur !

Gideceğim birazdan

Dondurmacıyı bekleyelim en azından

Ne zamandır uğramıyor anne

Toplanalım yine pasaklı arkadaşlarla dondurma arabasın etrafına

Ben balkonun altına geleyim  para istemek için

Evde karpuz var, ne dondurması dediğinde anlamaya çalışacağım bu kez

Vaz geçtim dondurmadan anne

Karpuzda olur sen yeter ki kes

Telaş etme…

Yıkayacağım elimi yüzümü az sonra

Biliyorum benim iyiliğim için her söz

Bilmem ki üzdüm mü seni anne ?

Oyuna doyamadım diye

Sokaktan beriye gelmedim diye

Geceler yarısı kaldırdım diye

Ateşim vardı neyleyim anne

Üşütmüştüm titriyordum

Ki sen bilirsin anne

Üzdüysem seni

Affet

Affet ne olur anne

Hiç geçmeyecekti zaman

Hep yanımdaydın nasıl olsa

Ben çocuk kalacaktım

Sen anne

Hayat ekmek arası domates destekli gıdalar almak için eve uğrayabileceğim molalar verdirmedi

Daha sonra anne

Önce sınavlar,sonra iş

Bitmeyen projeler

Kahveyle ayakta durulan geceler

Hiç kimse ,hiçbir iş beklemezdi öyle ya

Sen neden mecburdun peki anne

Neydi bu sonsuz sabrının sebebi

İhmal ettiysem seni

Özür dilerim anne

Nazım sana geçiyordu kırdım

Hem seni

Hem porselenlerini

Affet beni anne

Affet

[Ruhsuz]

Gidiyorum şimdi

Çocukluğumdan,heveslerimden,gülüşlerimden

Uyuyanın üstüne karın yağdığı;üstümün açık kaldığı gecelerden

Biliyorum uyandırmadan örtersin yine

Aslında her defasında uyanmıştım

Fakat sen duruma uyanmamıştın

Keyfini çıkardım annem oluşunun

Şükrettim

Teşekkür ettim

[Ruhsuz]

Affet beni Anne'm
Affet
(...)

[Ruhsuz]

Anne
...Uyan

[Giz]

Hani eski zaman masalları anlatır
Hüznümü huzura dolarsın
Kaşım gözümden çok içim bir parçan
Annem sen benim yanıma kalansın

Hani bir biblon vardı kırdığım
Üstüne ne kırgınlıklar yaşadın
Ama bil ki ben de parçalandım
Annem ben senin yanına kalanım

Annem annem
Sen üzülme
Sözlerin hep yüreğimde

Annem annem
Gel üzülme
Ben hala senin
Dizlerinde

Uzayan sohbet gecelerinde
Rolleri unutur dost oluruz
Bizi bağlayan bu kan değil yalnız
Annem biz birbirimize kalanız

Ben kararlı uçarken yolumda
Sen çatık kaşlarının altında
Her yeni güne sevgiyle başlarsın
Annem sen benin yanıma kalansın

[Ruhsuz]

Düşününce yaşanmadan geçen günlerimi
Yalnızlık korkutuyor beni…
Sanki ölüm tutmuş eteğimi
Yaşamak istiyorum, yaşamak anne…
Esirgemeyip sevgini, uzat o güzel ellerini
Bir yanımla cocuğum hâlâ, anla!…
Kaybolmadan yaşam labirentinden
Çıkar beni ne olur, çıkar anne…

[Ruhsuz]

-Hadi uyu artık
-Anne 5 dk daha
....

Dakikalarımız bitti
Anne
Yoksun
Yok oluyorum

[Ruhsuz]

Biliyor musun, ben küçükken annem ve babam kavga ettikleri zaman onlara üzüldüğüm için üzüntüm mideme vurur, günlerce mide ağrısından kıvranırdım. Genelde de bu ağrı gece yarısı başlar beni en güzel uykulardan; en güzel rüyalardan uyandırırdı büyük bir sancıyla.
Zamanla bu ağrı da sebepleri de değişti.
Büyüdükçe artık kendi yaptığım kavgalardan sonra ağrır oldu. Aynen bu geceki gibi.
Bazen içinden çıkamadığım düşüncelerde vurur mideme. Bir karar bulana kadar beynimde kıvrandırır durur mide ağrısı.
Bu yazıyı okuyanların çoğu oh ya biz sinir krizi geçiririz senin miden ağrıyormuş diyebilir.
Bu gece içinden çıkamadığım ve midemi ağrıtan düşünce şu: “ birini sevmek için bir neden gerek mi? Hadi bir de anti tezini koyayım karşısına “birinden nefret etmek için bir neden gerek mi?”
Soda da işe yaramıyor. Sigara dumanları da yaramıyor işe.
Saatler geçiyor, mide ağrısı geçmiyor.
Saatler geçiyor, bu sorulara bir cevap veremiyorum.
Ben ki felsefede oynamadığı ip kalmamış, ben ki edebiyatta birçok kitaplar okumuş.
Sanırım aşkın bunlarla hiçbir bağlantı yok.
Metafizik bir konu bu. Tezler, anti tezler hep boşa çıkıyor.
Gönül işi derler ya büyükler o cinsten.
En son kendimi bir insanı sevmek için bir neden olmayacağını, aynı sebeple de birinden nefret etmek için sebepler bulmak gerekmediğini söyleyerek yatıştırıyorum.
Sanırım midem de bu açıklamaya kanıp ağrımaktan vazgeçiyor. Bende uyumak için yazı masamdan kalkıp ağrının ve düşüncenin verdiği kıvranmadan bir nebze yıpranarak dinlemek için uykuya veriyorum kendimi.


Sana günaydın
bana
İyi geceler Anne…

[Ruhsuz]

Sensiz bir sabah daha
Yine yoksun
Yine ..Yine

(...)

Yine uyandırmadın beni
Anne.

[Ruhsuz]

yüregim bugün yine susmadi, bagirdi, feryat etti, seni sordu anne. özlemin yakti beni anne! gözlerim gözlerini, saclarim sevkatli ellerini ariyor.yanaklarimdan süzülen damlalar yanan yüregimi bir hancer gibi saplaniyor.Dayanamiyorum anne. otururken,kalkarken ,uyurken, sen varsin. yanimdasin."kollarima gel" diyorsun.kosmak bagirmak istiyorum.icimden meydan okumak geliyor dünyaya o anda. ama hayallerim elimde soluyor bir gül misali boynu bükükce anne!..
yüregimden cikan sevgi güvercini piyano tuslarinda dolasir gibi, süzülür hayal aleminde, sonrada gözden kaybolur, birden ciz diye bir ses yükselir yüregimin derinliginden. o anda anlarimki sevgi güvercini seninle has bir halde mutlu olur, etrafa gül tebessümleri dagitirim.rabbime sükrederim.yollar yillara uzansada daglar kenetlenip gecit vermesede, cimenin yesili, denizin mavisi gökyüzünün beyazi ayrilik türküsü okusada biz yine bulutlar üzerinde kavusuruz, seninle anne! gönlümüzde allah sevgisi, dilimizde allah kelami, secde ederiz, gözümüzde yaslarla yüce rabbimize.
o anda gözlerim yumulur, dalarim uykuya der bedenimede. seninle bulusuruz anne hep bulutlarin üstünde.

Anneee uyan bak kızın ne diyor;(

[Ruhsuz]

Ve şimdi tek diyebildiğim,
     Keşke…