AşKın AğLayaN YüZü.

[idea]

Kanatları çığlık çığlık bir güvercin geldi kondu yüreğime. Belki mutluydu yüreğimde.

Ama hiç anlamadı çırpındıkça; yüreğimi kanattığını.

 Gözyaşlarımı abı-hayat sandı ve kana kana içti… Ben ağladıkça büyüdü güvercinim...

Dostum biliyorum sen korkarsın güvercinlerden, ama korktuğun uçuşan güvercinler miydi gökyüzünde

 Yoksa yüreğini çığlık çığlık kanatan güvercinler miydi? Bilirsin yüreğimiz çok sever çok sever güvercinleri…

 Özellikte de yüreğimizi kanatanları… Kaç güvercin beslendi kanlarımızla ve kaç güvercin kurtaramadık yüreğimizde..

 Hep kayboldular, hep kaybettik...


Neden hep aynı cümleleri kuruyoruz ikimiz de… Artık anlamıyorum kelimelerimizin mucidinin kim olduğunu…

 Sen sevdanın başucunda ben ayakucundayım, hep buluşuyoruz bir uçurumun kenarında…

 Ve her seferinde kurtaramadığımız güvercinlerin çığlıklarını dinliyoruz.

Hep bir kaçış içindeyiz, sanki hep önümüze mutluluk tohumları ekiliyor…

 Ve ileriye doğru gidiyoruz. Gittikçe yolumuz uzuyor. Geriye bakıyoruz arkamızda bıraktıklarımıza...


Ağlıyoruz ama anlayamıyoruz mutluluk nerede. “orada” deyip ilerliyoruz ve her yolun başına arkada bıraktıklarımız dikiliyor.

 Geriye baktıkça çoğalıyorlar, ama ilerleyemiyoruz, hep kan damıtıyoruz yüreğimizden ama

 yine de doymuyor bu yürek kanamaya. O güvercinin çırpınışları bizi hiç rahat bırakmıyor..

 Biz ağladıkça güvercinler intikam yaşıyla doluyor… Anlamıyorum inan…


Hep beklediklerimiz aynı kişinin farklı suretleriydi. Her seferinde bulduk sandık

ama gittikçe uzaklaştığını fark edemedik onların… Hayallerimiz hep bir Kaf dağının ardına sığınmıştı.

 Belki imkânsızdı umutlarımızı bulmak, umutlarımızı yeşertmek ama her şeye rağmen biz aradık…

 Aradıkça biz de azalıyorduk ama bunu fark edemedik.

Ellerimiz her seferinde bir başka elde ölüyorlardı ve her seferinde ellerimizin cesetlerini avuçlarımızda bırakıp gittik.

Ellerimiz gittikçe grileşiyordu. Artık gri güvercinler geliyordu avuçlarımıza…


Neydi ellerimizi her seferinde intihara sürükleyen? Aradığımız neydi? Hep bir çift gözde yaşamak istedik,

 baktıkça uçmalıydık göklerde, tıpkı o gri güvercinler gibi… Ama güvercinler uçtu ve biz her seferinde düştük

 en yükseklerden. Hep umutlarla gittik ama umutlarımızı boğarak geri geldik.



Aynıydı bakışlarımız, ikimiz de esmer bakıyorduk dünyaya,

ikimizin de bakışları uçurum uçurumdu ve baktıkça ayağımız kayıyordu bir cehenneme.

 Ama biz inadına esmer bakıyorduk… Bilmiyorum bir gün kurtarabilir miyiz ellerimizi intiharlardan…

 Bilmiyorum bir gün gözyaşlarımızı gözümüzün en derin yerine gömebilir miyiz,

 bilmiyorum bir gün uçurabilir miyiz kalbimizi kanatan o güvercinleri..

                                                                                                   Tüm SözleriN Bittiği YerdeyiM..

[Ruhsuz]

nasılda sararmış bembeyaz anılar!
hayata artık hiç inanmam!
dilek tutmak, el açmak, güzel düşünmek...
hücrelerime kadar kapalıyım
artık açılmam!

nasılda kararmış aydın dünler
ki, bi zamanlar gün’düler, güleçtiler
artık hesaplarım kalbimin atışını
gönlün sevişini
aşka da, aşığa da
artık inanmam!

şimdi bi yol tutturdum
ama eğri ama doğru
gördüklerimden beri
zıttına bel bağlamam!
belki ölene kadar yalınkat ve terkedilmiş
belki kimsesizler mezarında sessiz ve soğuk
ama dolu dolu, olgun acılarımla
son nefes borcumu öder giderim...

[idea]

ZİFİRİ KARANLIK GECE


KARANLIKTI GECE
ZİFİRİ KARANLIK IŞIKSIZ
SOĞUK VE ACIMASIZ
KORKUYORUM ,ÜŞÜYORUM

BAŞIMI YASLAYACAĞIM BİR OMUZ
KUVVETLİ GÜVEN DOLU
ELİNİ TUTACAĞIM BİR SEVGİ
SICAK BİR YÜREK

KARANLIK AMA ÇOK KARANLIK
ZİFİRİ SİYAH KÖMÜR KARASI
SOĞUK ZEHMERİ AYAZI SOĞUK
GECE SESSİZ UMUTSUZ

BİR ÇOCUĞUN ANNESİNİ ARAMASI GİBİ
SESSİZ ÇIĞLIK VAR İÇİMDE
DUYAN OLMAZKİ
OLSADA KİMİN UMRUNDA..

[idea]

Konuşma daha fazla, konuşup bir bir yıkma yüreğimdeki yerini…
Gidişinin ardından hala iyi yönlerini saklarken kalan parçaları yüreğimin,onları da yangınına atma sebepsiz…

Seni bırakalı çok oldu farkında değil misin sevdiğim?
Çoktan seni sensiz yaşamayı tercih etti yüreğim…
Seni sensiz yaşayıp,nedensiz kırıklıkların önüne geçti bedenim…

Yarısını alıp giderken ruhumun sen aldırmaksızın bana; ve ben sebepsiz izlerken ardında bıraktığın kandan izleriMi…

Offf….

Belki evet belki gelmeyi planlarken onları takip edip peşin sıra, farkında değildim bana bıraktığın yarım ruhumla oturup baş başa kalmaya karar verişimin çok olduğuna…

Sen alıp giderken kanayan yüreğimi, ben sessiz çığlıklarını duyarak martıların, oturdum dalgalara karşı Beşiktaş sahilinde oysa…

Oysa sen..
Sen geleceğimi sanmıştın değil mi?
Ben de…
Biliyor musun ben de öyle sanmıştım oysa…

Ne yazık…
Yanılmışım…
…Ve…
Yanılmışsın…
Ah, ne yazık bize…

Ne çok istemiştim oysa tamamlamayı seni ve ne çok istemiştim tamamlamanı beni…

Korkaklığımı..
İçimdeki minik kedi ürkekliğini..
Çocuk gözyaşlarımı…

Hepsini ama hepsini almıştı oysa varlığın…

Konuşturma beni…
Sen de konuşma Allah aşkına…
Konuşup da bir bir yıkma yüreğimde sana dair kalan son iyi şeyleri...

Ah yazık…
Çok yazık…

Korkaklığımı yok ederken , korkularına yenik düşeceğini fark edemedim affet…
Affet bilemedim saklanacağını koltuk aralarına…
Bilseydim..
Bilseydim, üzerime yüklediğin cesareti emanet ederdim sana…
Seni çıkarırdım bulunduğun yerden inan…
Ben alışığım ya oralara, sen durma diye ben dönerdim yine korkak,ben yatardım soğuk betona…
Ben biliyorum ya orada yaşamasını,sen bilmezsin nerede ne yapacağını..

Mizli hayaller kurmaya başladığında sen, ben hala inşallah’larda dolaşıyordum sebepsiz…
Ve benim inşallahlarım asardı senin yüzünü,tüm gülümsemeleri çalardı sanki gözlerinden…
Kırılırdın bana…
İnşallahları mizli hayallere dönüştürürdüm kırılmayasın diye…

Ama bilmiyordum;seni kırmaktan korkan benliğimin,senin tarafından lime lime edilip yollara savrulacağını…
Bilmezdim kırma beni diye bakan gözlerinin, avını gözleyen kaplan gibi saldıracağı anı beklediğini…

Ah sevdiğim bilmezdim;birgün, senin aslında taktığın maskeyi fark edipte bir başıma çaresiz kalakalacağımı…

Of…

Dedim ya sana, konuşturma beni…
Sen de konuşma asla…
SuS…
Duyuyor musun beni?
SuS…
Allah aşkına sus…

Sus..
Daha fazla konuşma,konuşturma beni daha fazla…
Konuşup bir bir yıkma yüreğimdeki yerini inadına…
Konuşturup, kalan son iyi şeylerini de attırma yüreğimdeki yangına sebepsiz…

Dedim ya sevdiğim;
Sen alıp giderken kanayan yüreğimi,ben sessiz çığlıklarını duyarak martıların ve eşlik ederken yağan yağmurla onlara….
Sadece durdum ve gidişini izledim nedensiz, haykırırken sahilde çığlık çığlığa…

Oysa sen…
Sen geleceğimi sanmıştın değil mi?
En azından izleyip kan izlerimi, ellerindeki yarım ruhumu almamı beklemiştin gözlerin yolda…
Ben de …
Biliyor musun ben de öyle sanmıştım oysa…


Ah yazık…
Çok yazık…
YaNıLMıŞıM..
…Ve…
YaNıLMıŞSıN…
Yazık…
……..
…………..
………………

bekleme yazmamı,yazdıkça bendeki yarım_ı da fırlatmak istiyor bedenim…
Susuyorum biraz olsun güzellik kalsın diye…
Sen de sus..
Sus…Biraz olsun iyi hatırlan diye…
SuS….

[idea]

Duydum şiir yazmış, şair olmuşsun
Önüne çıkanlar, ezilmiş biraz
Şöhrete tez varan, yolu bulmuşsun
Dilin ayarını, tuttursan biraz

Hece dememişsin, aruz dememiş
Bakmışsın tutmamış,serbest denemiş
Yıllarca şairun, seni beklemiş
Dev eserlerine, doyursan biraz

Aşkın en derini senden sorulur
Sitemin beteri, sende bulunur
Olsa olsa ancak, bana olunur
Zannettiğin aşktan,buyursan biraz

Kuşlar ve nebatat,sana benzermiş
Çiçekler diz kırıp, pirimiz dermiş
Bir gülüşün var ya ömre bedelmiş
Oysa senin yüzün, somurtkan biraz

En güzel besteler sana yapılmış
En içli güfteler sana yazılmış
Sanat camiası, görsün nasılmış?
Şöhreti tavana, sert vuran biraz

Beni taşıyamaz, çöker demişsin
Serveti yetişmez, biter demişsin
Ancak eldivenden, öper demişsin
Peşindeyim sanıp, oyalan biraz

Senle son alakam, bil ki bu şiir
Neler çektiğimi, bir Allah bilir
Gidersen git, yenisi gelir
Madem beni yaktın, sende yan biraz

Sanma perişanım, küstükten beri
Al kalemi sende, göster hüneri
Atınca köprüyü dönülmez geri
Şiirlerle konuş, uzaktan biraz,

[idea]

Sustum!
Ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
kendimle konuşuyorum şimdi yalnız...
yalnız yüreğimle dokunuyorum sesime
kimse duymuyor...

Sustum!
Bin ah sürüp dudaklarıma
ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
sustu benimle deniz,
sustu deli dalgalar, sustu martılar...
umutlarımı sarıp rüzgarlara
uzaklara savuruyorum her gece
yıldız yapıp serpiyorum gökyüzüne
kimse görmüyor...

Sustum!
Tam acılarımı haykıracaktım ki,
sustum
ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
bir çığlık kanıyor demedim, en derininde yüreğimin...
içimdeki volkanları boğarak sustum!
açmadım kimselere yüreğimi
hançeri sadece kendime sapladım
sapladım ve sustum!
hüznü yüzümde,
acıları gözlerimde topladım sustum!..

Sustum!
sustu dudağımdaki şarkı,
gözlerimdeki şiir
yaraları yalayan rüzgar
sokaklarında kahrolduğum şehir
gözlerim konuşuyor yalnız!

Saçı ağarmış hayaller
nemli kirpiklerle
bulutlandığında gözlerim
gökte şimşek olup çakıyorum
kimse görmüyor...

Sustum!
tuz basıp yaralarıma!
ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
içinde volkanlar taşıyan bir derviş gibi
yaslanıp yalnızlığın duvarına
gül döküp kalabalıklara her gece
kimsesiz geziyorum gönül ülkemi
kimse bilmiyor...

Sustum!
tam sevdiğimi haykıracaktım ki, sustum
sustu benimle gök, sustu dağ, sustu toprak
acılar konuşuyor şimdi yalnız
yaralı gönlümün sızıları konuşuyor
tutup öldürüyorum içimdeki sevdaları bir bir
atıyorum uçurumlardan
kimse görmüyor

Ne zaman
dudaklarından öpmeye kalksam hayatı
saçlarını koklasam rüzgarların
içimde incecik bir sevgi ürperiyor
sarı hüzünler dökülüyor gönül bahçeme
gelmiyor beklediğim bahar
yaralar merhem tutmuyor
gözyaşı olup dökülüyorum kaldırımlara
kimse silmiyor
yağmur dinmiyor
sevdiğim bilmiyor

Sustum!
sustu benimle sarı sabır,
sustu hasret, sustu zaman
yalnız gözlerimle dokunuyorum hayata
kimse duymuyor

Sustum!
İçimde dalgalar kabardıkça volkanlar gibi
sustum
sustu dudağımdaki şiir
gözlerimdeki nehir
gönlümdeki yara
bulutlar haykırdı isyanımı
şimşekler haykırdı
sadece ben duydum
sadece ben

Ey beşiğini sallayıp boğduğum hayat
ey kucağımda büyütüp öldürdüğüm sevgi
yaralar merhem tutmuyor
geceler avutmuyor
ben sustum
acılarım konuşuyor yalnız
yaralı gönlümün sızıları konuşuyor

Ben sustum!
susmuyor yüreğimi kavuran kasırga
pencereme vuran yağmur damlaları
susmuyor dışarda inleyen rüzgar
yıldızlar küs
ay üzgün
yağmur dinmiyor
içimde binlerce şiir kanıyor her gece
kimse bilmiyor
kimse duymuyor

sustum!
sustu benimle sarı sabır, sustu hasret,
sustu hayat, sustu zaman
acılar konuşuyor yalnız
acılarım konuşuyor
kimse duymuyor...
duymuyor...
duymu...
duy...

[idea]

[idea]

Koparın Zincirleri!
   Bırakın artık beni! Aranızda yaşayacak takatim kalmadı. Kırın zincirlerimi. Savurun beni ateşlere. Atın küllerimi denizlere. Dağılıp gideyim sonsuzluğa. Ben dayanamadım ve söz dinletemedim kendime. Ne yaptımsa, ne ettimse uyum sağlayamadım kendime ve humorunuza! Bana ve size var olan her şeye lanetler yağdırıyorum. Kahrolsun olan ve olmayan her şeye. Götürün beni. Acımayın. Lime lime edin beni. En kuvvetli mengeneyle sıkıştırın beni ve un ufak edin!
   Koparın zincirleri! Tonlarca ağırlığındaki taşlara bağlayın beni ve fırlattın okyanusların en derinliklerine. Bir hiçten de hiç olayım! Herhangi bir tören veya bir vasiyet olmasın bana dair. Bana dair hiçbir şey kalmasın. Her şeyimle gömün beni sonsuzluğa! Ne bir kütüğüm ne bir kimliğim kalsın. Evet evet deyiniz böyle biri hiç olmamıştı. O sadece bir hayalden ibaretti deyin ardımdan! Ardımdan bana yapılacak en güzel şeydir bu!
   Şans tanımayın bana! Topluma kazandırmayın beni. Artık yeter olsun kötülüklerimle varlığım. İsterseniz diri diri yakın, isterseniz öldürdükten sonra yakın beni. Benden ötürü bir şey görünmesin. Bütün konuşmalarımı, uykularımı, emeklerimi, suskunluklarımı, aşklarımı ve dizelerimi bir poşete koyup onları da yakın ve küllerini benimle beraber savurun rüzgarlara. Rüzgarlar ise elbette denize ulaştırır o külleri.
   Özellikle de kime kötülüğüm dokunmuşsa ve kime karşı en ufak bir hata da bulunmuşsam gelsin keskin bir baltayla koparsın bir parçamı bedenimden. Şayet rahatlayamadık derlerse cansız bedenimin üzerine çıksınlar ve tepelesinler vücudumu. Yorulana kadar ezsinler beni. Yorulana kadar nefretlerini kussunlar üzerime! Yalnız benden arta kalanı yakın ve savurun rüzgarlara. Rüzgarlara seslendim. Küllerimi muhakkak okyanuslara götürecekler!
   Koparın zincirleri! Alın beni. Açın beynimi. İçindekilerini ellerinizle deşin, ne tutarsanız ayağınızın altında pörçük pörçük ediniz. O en çok savunduğum güzelim düşlerimi de ateşe atın! Atın her şeyimi ateşin o kızıllığına. Alevlerimden biraz uzak durun ne olur ne olmaz, o alevlerim size bulaşabilir. Size bulaşırlarsa alevlerim kökten bitmez varlığım! Bıkmışım kendimden. Kendim olmaktan ve kendim olamamaktan. Lanetler olsun! Vurun vurun! Yediden yetmişe herkes eline ne geçerse vursun bana! Defol ey lanet olası desinler!
   Ne diye yaşadın şimdiye dek aramızda! Olman olmamandan hayırlıdır diye defalarca haykırsınlar mikrofonlarla kulağıma! Sonra beni bana suçlayarak deyiniz ki: kendine faydası olamayanın kimseye faydası olmaz! Ve topluca paramparça edin beni! Haydi haydi herkes gelsin ve eline alsın ne bulursa bıçak, taş, silah, demir, sopa ve gözlerdeki bakışlarla ayrıca düşünce ve duygularınızdakilerle saldırın bana!
   Oraya! Meydana götürün beni! Meydana götürün ki herkes vurabilsin bana! Kimsenin ahı kalmasın ben vurmadım diye. Ki küllerim rüzgarlarla hafifçe uçabilsin. Bekliyor beni okyanuslar gecelerdir. Nerdesin nerdesin? Ey yakılması gereken adam! Ey paramparça olması gereken adam! Korkmayın sakın öldürürken beni. Bedenime ve beyinme darbe indirenler bir daha bir daha darbe indirsinler!
   Hazır mısınız? Ey alem! Ey ben! Ey sizler! Ey kendim! Ey bütün sevdiklerim ve canım dediğim cananım! Başlayın o halde! Kaybedilecek zaman yok! Ne kadar çok yaşarsam o kadar çok lanetleneceğim! Ve o kadar var olacağım. Fırsat vermeyin buna! İlk darbeyi şu küçücük çocuğa ve yaşlı adama bahşedin! İşte buydu! Bu kadardı! Hepsi bundan ibaretti! Devam edin! Parçalayın beni! Açık kalan gözlerime ve hala atan kalbime ise canım olan canan vursun darbeyi. Bir kez daha ey canan! Bir kez daha son bulan son bakışlarımı ve son kalp atışımı da durdur! Durdur beni! Ah! Şimdi tamam. Sana ve hepinize minettarım! Yorulmanıza bile değmezdim ama başka çıkar yol yoktu ki! Her şey tamam! Rüzgarlarım hazır olda bekliyor. Buyurun rüzgarlarım. Savurun küllerimi. Uçuyoruz okyanuslara, sonsuzluklara! Ardımda kalanlara hoşça kalın!

[idea]

Bir melek kaydı gözlerimden…
Benim melek olduguna inanmak istediğim aslında hiç olmamış bir melek…
Bir düş gördüm.
Düşlerde yaşanır bir aşk yarattım…Düş bitti, gözlerim gerçege uyandı..
Bir aşk çizdim, senaryosu bana ait.Parçalandı düşüp gözlerimden..
Ben yapbozlarda kayboldum…
Şimdi bir umut yanar gözlerimde seni unutmaya dair gerçek aşkı yaşayabilmeye dair…

[idea]

Bağrımda ağır ve soğuk bir suskunluk... / Taşıdığım sensin ey yâr. / Söze sığdıramadığım. / Ve hiç susturamadığım. / Ne oldu kalbime? / Katılaştı, katılaştı. / Taştan da katılaştı. / Ağlarsa, taşlar ağlar. / Ben ağlayamadım; sen ağla... / Taş değil misin ey yâr?

[idea]

Böyle yakın uzaklıklarda hep yalnızlıklar ve “yalnız değiliz” derken de yalnız! İşte cesetler ve cesaretler içinde aynadaki suretimi tuzla buz ediyorum; keder ırmakları akıyor ortasından...Birden bir kırlangıç sürüsü kanat çırpıyor uzaklara; yollara ve yolculara bakıyorum da, şarkıların kırık dökük notaları saçılmış sokaklara. Herkes kendine göre bir şarkıyı tutturmuş yangınlar orta- sında!

/Y a n g ı n l a r o r t a s ı n d a
n o t a l a r ı k u r ş u n l a n m ı ş b i r ş a r k ı d ı r y a l n ı z l ı k.../

[idea]

Artık sulara k(atalım) aşkların yetim rengini...

[idea]

Susardın ve kar yağardı


Gözlerinde başlardı gece
Yarım kalmış kitaplarda biterdi.
Alnımızda bilenen kör bir bıçaktı zaman
Kırılmış aynalardı

***

Susardın, durmadan susardın
Ve kar yağardı


Ocak ağaran saçlarımdı
Şubat hayırsız bir evlattı, kaçaktı
Ve uzaktı yaz bir anaydı
Mart'ın izlerini taşırım bedenimde
Aynı masalın ikizleri gibiydi günler
Nisan saçlarımda ıslanırdı hep

***

Susardın, durmadan susardın
Ve yağmurlar başlardı


Çok bekletti bizi,
Hiç vaktinde gelmedi mayıs
Haziran Aram'dı ya da öyle biriydi
Temmuz bir düştü belki

***

Yaraları sarar gibiydi
Ağustos yıldızlarla basardı gecemizi
Bir gül suçüstü yakalanırdı
Eylül bir çocuğun çığlıklarıydı

***

Susardın, durmadan susardın
Ve rüzgârlar başlardı


Yolunu yitirmiş bir gezgin gibiydi ekim
Sürgünlere uğurlardık kendimizi
Kalan mı bizdik, giden mi
Bilinmezdi
Kasım rüzgârda bir yapraktı
Ve biraz ıtri
Kendi sesiyle irkilirdi
Aralık günlerin son neferi

***

Soluk bir düş geçse de
Hiçbir mevsim gözlerin kadar
Acımasız kullanmadı neşteri


Susardın ve kar yağardı

[idea]

E y h a y a t, s e n ş a v k ı s u l a r d a b i r d o l u n a y s ı n.
A s l ı n d a y o k u m b e n b u o y u n d a,
ö m r ü m b e n i y o k s a y s ı n…

[idea]

Kendisinden önceki tüm söylenenleri bir anda silip atan bir ama. Hükmünü kaybettiren.. Seyrini değiştiren ömrün..

Belki, belkiden ziyade büyük ihtimalle açık kalacak bu yara. Silinmeyecek yazılanlar. Saklanacak olduğu yerde. Belki sadece sen bileceksin nerde olduğunu..

Herkesin beni anladığını söylesem de kimsenin yanımda olmadığını da biliyorum. Yanımda olanlar da beni anlamayanlar zaten.

Bir keşmekeştir sürüp gidiyor.

Kulak çınlaması şeklinde yayılan bir ses var semada. Gözler önünde harfler uçuşuyor. Toplanıp biraraya, yıkıntıya çevirmeye çalışıyorlar bedeni.

“ Şu anda aklında kim varsa onu unutturacak….”

Daha fazla yazmaya ne gerek var..

“Seni anlıyorum ama…

Bazen susmak kelimelerden çok daha fazla şey anlatır..”

Seni anlıyorum ama..
Seni anlıyorum ama…

Sustum.. Bu “ama” çok şey söyledi…