Hüzün.. çiçeklerin en güzelidir..

Biliyor musun hüzün, çiçeklerin en güzelidir…

Hüzün, biraz ben, biraz da sen kokar çünkü.

Hüzün sevda kokar. Hüzün, çiçek kokar. Önünde sigara dumanı, kafada buğulu düşünceler, gözler uzaklarda ve ağıt kokan beyitler de kağıtlarda…İşte sana bir hüzün..Şimdi de sağ tarafım Ankara,beynimde düşünceler, yüreğimde duygular, gözlerimde o hüzün enstantenelerine uygun uzak umutlar ve diğer tarafta da… İnsan öğreniyor, yaşamanın en büyük güzellik olduğunu ve yaşadıkça da hayat içinde bir nokta olup kaybolup gittiğini… Unutmayı da öğreniyor insan, unutulmayı da..Tutuklu da kalıyor, tutuksuz da yargılanıyor Bahara da uğruyor, kışı da yaşıyorsun Ve sanırım yaşlanmayı da öğreniyorsun..
Yaşlandıkça da kaybolup gidiyorsun hayatın içinde. Geriye anıların kalıyor, bir de yaşamak isteyip de yaşayamadıkların.
Çok az insanda kalıyor bir bahar tadı.
Hayat haksız mı bazen..
Öyle görünüyor.. Kendince haklı oysa hayat. İşin başında yorulmamak üzere çıkıyorsun yola, umutlarını da alıyorsun yanına bir yol arkadaşı olarak, sonrasında hiç yorulmamak üzere çıktığın yolda birgün yorgun düşüp kalıyorsun. Kilometrelerce yollar geçiyor yıllarından.. Önce umutların kayboluyor yavaş yavaş Sonrasında başarısızlıklar selamlaşıyor seninle Tek kalmayı öğreniyorsun, kalabalıklar içinde yalnızlığı da Güveniyorsun ilkin, kimseye güvenin de kalmıyor sonuçta Yaşlanmayı deniyorsun, yaşlanmayı öğreniyorsun, yaşlanıyorsun.
Önce duyguların karşı çıkıyor, nasıl olur birdenbire, böyle aniden.
Sonra toplum diye bir yargıç çıkıyor karşına, bu bir süreçtir diyor, diğerleri kurtulamadı, senin de kaçışın yok.
İtiraz edecek oluyorsun..
Aynadaki resim haklı diyor.
Olmaz dese de tüm resimler,
Umudun bir tarafı kalıyor yine de gölgende,
Çııkmamış candaki umut gibi,
Halbuki ne kadar yakınsın sen ona, iç içe, belki ondan bir parça..
Arayışındı yıllarca, ama işte bak, olmaz diyor, aynadaki resime dost. Güvenmiyor elbette, saklanıyor duvarların ardına.
Yargıç kaybolmuş yılların bir sözcüsü gibi, demedim mi ben sana diyor,
Güneş değilsin ve baharın da olmayacak artık senin.
Hüküm bu…
Hüküm bu ya, ama işte bahar da karşında.
Elbette söz, baharda :
Elbette haklı zaman, sen bir tırnak olarak kalacaksın hep.
Unutulmayacaksın, ama yaşanmayacaksın da..
Hep bir yerde kalacaksın, diyor.
Kim kalmış ki unutulmadan yıllar boyu.
Yaşam haklı. Zaman haklı. Bahar haklı.
O zaman herkes haklı….
Yağmurlara karışıp giden yıllar gibi, yaşlar süzülüyor gözlerimden..
Yazdıkların akıyor yüreğimden yeniden…
Sanki her şey bir veda gibi..
Sanki gidiyorsun gibi yeniden..
Bu kez farklı..
Bu kez daha ciddisin sen…
Unutmıyacam derken, şimdi gidiyorum diyorsun…
N’oluyor böyle…
Bu kadar bir ve bu kadar ayrık…
Tutukluysan eğer, çıkış iznin yok ki benden…
Eğer çıkmayacaksan bedenimden, sadece bir volta mühletin var benden…
Oysa, gidiyorsun bak işte sınırlarımdan…
Bu nasıl esaret, bu nasıl gidış…
Bu nasıl sevgi diyecem ya yeniden, ama her aşk biraz daha eksilmektir biliyorum bunu derinden…
Daha dün akşam seni içmiştim erkenden..
Yasaksa yasak demiştim, yasaksa yasak..
Ve biraz da geçen yıllara yerinmiştim..
Neden zamansızdır sevgiler hep…
Neden yasakların ardında saklıdır aşklar ve yollar..
Senin iki katınım oysa ben, daha metin olmam gerekmez mi…
Bak gidiyorsun hayatımdan, ellerimden kayıyor zaman…
Korkuyorum, inan çok korkuyorum
Kime karşı boynum bükük kalacak öyle, olduğun yerde
Buluşmaya geç giden biri olmayacağım artık
Çünkü buluşma yerim olmayacak
Zor kararlar vermeyeceğim, çünkü sen başarırsın diyen biri olmayacak yanımda..
Günümün diğer yarısı yok artık yaşamımda
Mevsimler de hep kış kalacak
Hiç gitmeyeceksin sanırdım ben seni…
Evet bir çıkış yolu bulamadım ben…
Sen her şeyinle geldin bana, ben hep koşullarla gittim sana..
Sen hesapsızdın en başından, bense hep korkularla yoldaştım
En cesuru sendin bu aşkın, yaşlı korkağı da ben..
En çok seven ben diye düşünürdüm, ama galiba en hesapsızı da sendin…
Bak gidiyorsun hayatımdan, benden gidiyorsun sen..
Farkında mısın..
Yarın başka biri olacak yanında, ellerin dokunacak başka tenlere
Başka çıkarın yoktu senin…
korkak aşık kaçtı olay yerinden
Her şeyinle gelmiştin biliyorum…
Ama bensiz gideceğini hiç düşünmemiştim.
Ve böyle olmamalıydı gidişin, bu kadar çabuk, bu kadar gürültüsüz ve ani..
Başka türlü gitmeler vardı şiirlerde ve romanlarda oysa..
Bak, gözlerimde birikti yaşlar yeniden
Seni de ağlatmıştım dün akşam,
Napiyim işte koşullar, şartlar böyle…
Öncelikler vardı senin deyiminle hayatımda..
Nasıl anlatırım ki ben sana herşeyi
Hangi kelimeler yapabilir bunu benden bağımsız sana..
Şimdi hangi el alıp kaldıracak düştüğüm yerden..
Hangi kelime alıp götürecek seni benden..
Ne kadar yakındım sana ben,
Hep kalacak dediğim bir yolcumdun benim,
Ne kadar bendin sen, ne kadar da bendin sen,
Sensiz, kiminle gezdirecem bu kentin sokaklarında kendimi
Nerde olacaksın sen,
Nereye sığdıracam bu yaşlanmış gövdemi
Gitme, n’olur gitme…
Gitmeyip de ne yapacaksın,
Niye bekleyeceksin ki, bu yaşlı adamı…
Sen bir baharsın ve önünde çok mevsimlerin var
Benim mevsimim, onların onda biri bile değil
Belki birkaç yıl, birkaç on yıl sonra nerde olacağım belli değil..
Bir kaldırım taşının yanında mı,
yerin bir buçuk metre altında bir çukurda mı…
Haklısın elbette…
Önündeki yılların umudu var sende..
Bende yaşanmış yılların hatırı
Gideceksin elbette, gitmen de gerek
Haklısın yani…
Geciktin bile gitmekte
Ben…
yaşattığın duyguları alırım yanıma,
Bir de minneti eklerim aşkıma,
Ve unutmam da seni..
Kimse sevmiyecek senin gibi beni,
Ben de sevmiyecem sen gibi, birini
Özgürlüğüne uç sen,
Yasaklı da kalsam ömür boyu ben,
Yeşereceğin toprak senindir her zaman.
yolculuğun hayırlı olsun…
Mutluluğun da daim elbette….
Güle güle….

alın(ılan)tı