Bir hikâye…(Bâşı ve sonu béLLi oLmâyân..)

[Lenα]

^{KanatLarım vardı bénim,
Gecéleri uçasım geLirdi..
Ruhumu azad ederdim,
Uçar uçar yoruLur geri dönerdi bedenime..
../..
Küçüktüm ben,
Kanatlarım vardı benim,bembeyazdı hemde..
Uçasım gelirdi,uçardım
Korkmazdım hiç,
(korkusuz beyaz kanatLı méLéktim)
../..
Bir gün kanatlarımı kırdılar,
Gökteydim,düştüm..yere çakıldım,
Özgürlüğümü aLdıar benden..
../..
Büyüdüm ben,
Kırık kanatlarımın acısıyLa büyüdüm
İncitmişLérdi çocuk yüreğimi..
Söylemedim kimseye
Acı bénimde,attım yüreğimin bir köşésine..
(isyan eden asi kanatsız bir méLék oLdum!)}

[Rain]

 (((((((((((((((((((

[Lenα]

^{Koca bir kenttin sen, hep kayboLduğum ve hala o aynı çıkmaz sokakta buLunduğum.
Çékmécéyi kapayamadım...}

[PrénséSs]

Bir Melek Olmak İçin Şartmı Kanatlarının Olması? Hem Var Mıdır Gerçekten Meleklerin Kanatları?
  

[Lenα]

=x

[Lenα]

^{Düşürmé umutLarı siyah sevdaLara
Boynu bükük kaLmasın eksik düşLérin...}

Sîyâh[Kâʼnâtsîż].. MėLėnќ..!.

[Lenα]

^{Aslında bir alışkanlıksın sen, beklide hayal, bir karmaşa…
İmkansızların peşinden koşmak huyumdur belki de bu yüzden
Bir gizemsin hayatımda, bir ayrıcalık…
.. ... .}

[Lenα]

^{Aşk masum déğiL artık…
BéLki masumLuğa én çok yakışan aşk.. .}

[Lenα]

^{Rengine soluyorum sonra. Ruhum yeşil, ruhum sarı, ruhum mavi, ruhum mor... Senlik flu oluyor bazen, sensizlik kör karanlık... Karmaşanın hazin ve acı tadı yakıyor içimi. İkiye parçalanan beden gibi, ruhum ve gövdem sana ayrılıyor şimdi.}

[PrénséSs]

Cam kırıkları var gözlerimde sakladıgım .. kanayan gözlerim ondanmıdır bilemem.. ..
bir ay var gökyüzünde neden göremiyorum...
kırılgan cümlelerim var sizlere...
bak ölüyorum melegim..
sen gittin....gitmez olaydın..
yoktunki zaten ..
düşlerimde büyüttüügüm sen olmadınki hiç...
bilseydim gidecegini.. kanatlarını kırardım yada yakardım
o zaman gidemezdin....
bak görmüyormusun kanıyor ellerim....
ruhumda kelepçeler.. aklımda gözyaşlarım..
üzülme hatıralar bıraktım bütün satırlarımda sana..
damarlarım kuruyor bu gece..
göm beni kutsal topraklarına.
yalan dolan oldu hayallerim .
bir sen vardın. şimdi sen bile yoksun...
yoksun.. kelimeler gizli düşlerimde..
sana söylemediklerim...
şimdi onlarda yok..
koca bir boşlugun kanayan saatlerinde farklı bir dille elveda
  

[Lenα]

^{KanatLarimi kirdiLar uçarken buLutlar arasinda
Yürümeye çaLisiyorum simdi yaLinayak toprak yoLLarda
..Korkuyorum bakmaya gökyüzüne, yagmur yagacak diye..
[DüşLerimi yaktiLar yagmur damLaLari ile beni kanattiLar]
);}

[Lenα]

^{EyLüL sarısına nispét yéşiLé boyuyorum zamanı..}

[Lenα]

^{SözcükLérimi dinLemediLer, dinLémeyenLer beni terk ettiLer
YaLnizLigim kaLdi benimLe, yagmur öncesi gibi yine
SesSizLik ben oLdum, ben dün rüyamda boguLdum
Sen vardin karsimda, yagiyordun üzerime durmadan...}

[Lenα]

^{AnLamını yitirdi sêv|iyorum kêLimêsi}

[Lenα]

^{Sabun köpüğünün pırıltısında yaşamışız her şeyi, yazık! Pırıltıyı daha da büyütmek istediğimizde ise elimize bulaşan ıslaklık dışında hiçbir şey bulamamışız… Koyu bir hayal kırıklığıydı yaşadığımız belki de… Sen hiç bu kadar masumunu görmemiştin, ben ise hiç bu kadar masum görülmemiştim. Kanatlarımı yeniden vermen miydi beni etkileyen hala bilemiyorum. Ama gözlerinde gördüğüm aksimde bembeyaz kocaman bir çift kanatı gördüğümde yeniden kendimi bulduğumu düşünmüş ve omzunda ağlamıştım.
Bu kadar çabuk olmamalıydı belki de… Bu kadar çabuk koparmamalıydın kânâtLârımı… Daha özlemimi giderememiştim bile…
Sadece 2 gün müydü gözlerimde sabun köpüğü pırıltısı görebildiğin…?
‘Zamana ihtiyacım var..’
‘İstediğin kadar zaman al, ama sonunda her şey yine eskisi gibi olsun!’
Bu kadar sade olmamalıydı. Ama ağzımı açıp sana ‘git…’ bile diyemedim. Kelimelerin bu kadar ağır olduğunu hiç düşünmemiştim. Öyle ki, sen gözlerimden bir cevap beklerken ben sadece susuyordum. Biliyor musun, bir daha hiç konuşamayacakmışım gibi gelmişti.
“bu sabah bir umut var içimde
nasıl olsa geri gelirsin diye, --ve ben hala konuşamıyorum--
her şey yerli yerinde..
bu sabahların bir anlamı olmalı…”
..//..
Sen, bugün bana hiç olmadığın kadar yakınken, ve ben hiçbir şey söyleyemeden otururken, içimdeki tüm seslerin dili tutulmuşken, hani “biz” olmaya bu kadar yakınken, o masada “ben”den yalnızca 2 cümle asılı kaldı:
“keşke varlığın beni bu kadar sarmadan vazgeçseydin…
Şimdi git! –bile- diyemiyorum…”}