«..San(r)(c)ı.. 'lara (b)eklentiler.. »

[diLhuN]

LaL oLmak yeTmez...
ahRaz oLmak qerek yaşanıLanLar karşısıNda....

[PrénséSs]

Sessizlik cinayettir bazen!

Belki ellerine kan bulaşmaz; belki gözlerini yumar, kulaklarını tıkarsın; çığlıklar parçalanır duvarlarında...
Kafanı çevirirsin yardim nidalarına ya da elvedalara...
Hiçbir şey değişsin istemezsin; yolunu tutmuş, yükünü almışsındır; paylaşmayı bilmezsin....
Kimsenin yerine koyamazsın kendini; ne anlamaya, ne anlamlandırmaya çalışmazsın bir şeyleri...
Sevgiden, aşktan, dostluktan dem vurup, ortak olmazsın sorunlarıma...
Her adım atışında çekersin kendini geri; “konuş!” derim, susarsın...
Ya düşüncelerin yoktur kendine ait, ya korkarsın düşündüklerini söylemekten...
Gerçekten var mısın, ihtiyacım olduğunda ortalıkta görünmezken...
Nasıl inanırım sana; haklıya “haklı”, haksıza “haksız” diyemezken...
Sessizlikte boğulurken sesim; ancak fısıldayarak söyleyebiliyorum: “sessizlik cinayettir!”

Gidene “gitme” diyemeyenin, gelene “hoş geldin”’i ne kadar anlamlıdır bilemiyorum.
Benim gibi konuşmayıp, benim gibi yazmayandan uzak durursam; nereye götürür beni bu tekdüzelik!

Arada bir “saçmala!” desin biri, ölçüp biçeyim, düşüneyim üstünde; onun kadar sert, onun kadar umursamaz olmayayım; içim rahat olsun “yanılıyorsun” derken ve gülümseyeyim.
Dikkatli oldugumdan dikkat isterim doğru; kaçınırim kötü söz söylemekten; anlamadan itham etmek istemem; tahammül gösteremem yargısız infazlara; her duyguma bir cümle bağlayabilirim istersem; ama öfkelenmeden yazamam, yazamam yazmasına da sövemem de kimseye...

Sessizlik izin verir karşındakine, seni dilediğince yorumlaması için...
Ve bazen, en fazla bağıranla, hiç sesi çıkmayanı ayıramam birbirinden...
Ve merak ederim: “Ne saklıyorlar benden?”

Belki gözlem yapıyorlar, belki veri topluyorlar; herkes bağırırken susmak, erdem sayılır belki; ya sessiz çoğunluğun bir parçası olmak?
Ben ağlarken gülüyorsan anlayış gösterebilirim; ben ağlarken ağlıyorsan “dostum” diyebilirim, ben kalırken gidiyorsan “korkak” sanabilirim; ben severken itiyorsan, vazgeçebilirim senden ve ben sorarken susuyorsan, katlim vaciptir demektir; ölebilirim!
Sessizlik cinayet işler bazen; ne bir tanık, ne bir kanıt bırakmaz arkasında; bazen bizim gibi sessiz, bazen tırnaklarını toprağa geçirerek, hayatımızdan çıkıp gider insanlar; bazen anlamamanın, bazen anlaşılmamanın acısını duyarlar.
Ve fark etseler de, etmeseler de, kimse güvende değildir artık; oysa, güvende olmak için tercih edilir susmak!
Ve vicdanımızın tek düşü olur; deliksiz uyumak!

[SuqArbOy]

insanın aSık oLası qelior emeqine SaqLık cok qüsel oLmus

[PrénséSs]

Giden kalanı da götürür aslında
 
Zaman ağırlaşır yalnızlığında

Ve her dem yaralıdır göçmen kuşlar

Kapı önünde beklerken hüzün

Zemheridir gün

Ellerin senin değildir artık

Zihnin emanettir ayrılıklara

Mavisi perdelenir gökyüzünün

Dil lâl olur peşi sıra

[JeLibon]

özlemle kirletilmiş bir sabah daha
bu sabahta mı yastığa sarılmış bedenimle alay edecek
penceremden sızan güneş...
bir yalnızlık sarhoşluğuyla devirdiğim gecenin ardından
yine başımda hafif nevrotik ağrılar
kaç depremi sensiz atlattım, gecelerce?
kaç fırtanayı teyet geçti, sedefli sabahlar?
bunca telaş senin için ey olurlarımı erteleyenim..

kaç insan senden böyle vazgeçti?
sana rağmen ayrılığını seçti?
kaç insan ışıldayan sabahları senin için çevirdi ayazlara?
sıcağına rağmen soğuğunu seçti?

huzur akşamlarına hüsran tohumları eken bendim
dolaşıp durdum aşkın sensiz labirentlerinde
menekşelerimi kuruttu; kokundan uzak rüzgarlar
dokunduğun her yerde yangın, tenim tarumar...

gittiğin gün anladım...
ben yokluğunda daha bir kadındım
kırıntılarınla yetinmeye çalışırken; YAŞADIM...
ben yokluğunda kadınlığıma kandım
MİNNETTARIM...

[idea]

Kimi sevsem, onun hep uzakta bir sevdiği vardı, unutamadığı ilk aşkı ya da onu terk edip giden sevgilisi... Kimi derinden sevsem, o bir başkasını derinden hatırlardı. Öylesine çok sevdim ki onları, başkalarına duydukları sevgiyi anlatmalarını, sessizce, içim acıyla kanayarak dinledim. Beni yitirmekten hiç korkmadılar; çünkü onlara göre fazla iyiydim; bu yüzden ilk anda vazgeçilebilirdi benden.

 

[SmyRna]

Gecenin bir yarısında uyandı. Saatine baktı 02:45.Halbuki bu saatte pek uyanmazdı. Bir el boğazını sıkmıştı sanki. Kalktı, evin içinde dolaşmaya başladı.
Birer birer odaları açtı, baktı bir ses bir gölge aradı. Bulamadı,kolundaki saatin tiktakları, içindeki çarpan kalbin dışında ses yoktu etrafta. Yatağına döndü, başucunda duran bardaktan bir yudum su aldı. Hala ürperiyordu. Neydi gecenin bu saatinde onu ürperten, tedirgin eden.Uyumaya çalıştı, bir o yana
bir bu yana. Olmuyordu, yastığıyla yaptığı kavga boşunaydı. Galip gelen gece oldu.

Başladı geceyle konuşmaya. Bulmuştu, az ötesindeydi işte... Melekler Şehri (CİTY OF ANGELS)... Camdan vuran ışık üzerinde harikalar yaratmış, tavanda renkli
gölgeler oluşmuştu. Gülümsedi, bulmuştu işte. Açtı bilgisayarını, cd surucusune koydu ve film başladı.

Küçük Kız : Melekler rüzgarı hisseder mi?

Melek : Hisseder ama sizin hissettiğiniz
anlamda değil.

Küçük Kız :Peki meleklerin kanatları var mıdır?

Melek : Evet küçük kızların

Küçük Kız : Rüzgarın dokunuşunu yüzümde
hissedemedikten sonra kanatlar ne işe yarar.?

Melek : .....................


Düşündü , düşündü çok takılmıştı bu sozlere. Ne zaman Mavi' yi düşünse, üzülse aklına gelir olmuştu. Tam da
o anda kulağında çok sevdiği nağmeler olmaz mı?(emilia Twist of fate) onun da öyküsü ilgicti. Bir filmden bir klibe gitmişti aklı. Kız melekdi yine, kanatları vardı üstelik. Sevgilisini görüyor, ona
dokunmak istiyor, ama olmuyordu. Sevgili bir tüy buluyor, bakıyor geçiyordu. Melek kız ağlıyordu, o da rüzgarın dokunuşunu hissedemiyor, Melekler Şehri' n de yaşıyordu.

"hay allah" dedi kendi kendine yine. Saatine baktı tekrar sanki zaman çok umurundaydı o an. " Daha sabaha
çok var" dedi. Film devam ediyordu. Gözyaşları kendiliğinden akıyordu. Ruhunun ikizi olduğuna inanıyor ama
ona ulaşamıyordu. Bir yerlerde geceyken, bir yerlerde sabah oluyordu. "Kaderi zorlamamak lazım" dedi kendi
kendine. Kapattı bilgisayarı, kitabını aldı uzandı yatağına. Müziğini açtı, geceye , şiire daldı. Yeni güne yeni duygularla çoktan geçmişti.

Birden uyandı. Şaşırdı, çoktan sabah olmuştu. Elinde karışmış bir kitap, kulağında teki kalmış kulaklık.
Kalktı telaşla yatağından. Öyle ya çok işi vardı. Koşuştururken gözüne telefon çarptı. Yanıp sönen iki işareti şaşırdı. Şaşkınlıkla açtı, mesajı dinledi.

- 02:45 biliyorum uyuyorsun. Bilmeni istedim. Melekler Şehrini izliyorum şu an. Keşke yanımda olsaydın. "

- 03.15 Son kez rahatsız ediyorum. Az önce "twist of fate" dinledim. Seni düşündüm yine, İKİZİM İYİ OL, GÜL
OLUR MU?

Hayret etti kendi kendine. Gece şaşkınlıkla bakmayı unutmuştu. Ürperti oradaydı işte... Maviydi, geceydi, kaderi zorlamamıştı. Mavi onu yalnız bırakmamıştı. Nefesini tuttu, derin bir iç çekti. Ah dedi ah Mavi sen yok musun! Gündüz yaşayan gece melek olan.


Kapattı, fişini çekti telefonun. Giyindi, arabaya bindi, bastı gaza. Bir çıkış, ani fren sesi.
Gülümsüyordu, oradaydı işte. Maviye bakıyordu ama olamazdı. Rüzgarı hissedemiyordu. döndü arkasına
baktı, sadece iki tüy vardı. Gerçek olmuştu ağlıyordu MAVİ. Oysa o hala gülümsüyordu. Kulağında hala
telesekreterdeki sesi vardı.

-İKİZİM İYİ OL, GÜL OLUR MU?

[PrénséSs]

 

[PrénséSs]

Ve o Sabah...
İçimdeki yabancıyı artık bıraktım, uzaklara soluksuz yolculuklara çıkmayı deniyor yüreğim... İhanetini, nefretimi, bu ölümcül yaraları çoktan tükettim... Hiçliğe yolculuğum devam ediyor ama... Senin yokluğunda acıtan özlemlerin, senin varlığında gözünün aksinde parlayan en sessiz cümlelerinin yıkıcı darbelerinden daha fazla yakamıyor artık yüreğimi. Artık sen değil, siluetin bile engel değil her gece yolcuklarına çıktığım masal kahramanımı sevebilme kabiliyetime!..

[PrénséSs]

Şehre koyu bir sis inmişti,gecenin tüm karanlığına inat...
Yine penceremdeydim,yine suskun...
Uzakları özlüyordum,görmediklerimi,bilmediklerimi...
Kara trenler geçiyordu,bir yerlerde kırık kalplerden...
İkiye bölüyordu ayrılıklar,mutlulukları...
Ağız dolusu isyanlara mahal vermeden dinliyordum sadece...
Teslimiyet içinde ki tutkuların başkaldırışına olanca gücümle hakimdim...
Puslu yalnızlıklara direnmeliydi gözlerimde ki muson yağmurları...
İtiraf edemesem de kendi kendime,aşka inanmaktan vazgeçeli epey olmuştu...
Bir gemi dolusu hayali batırmıştı hayatın keşmekeşliği...
Sırra kadem basmış,umursamaz bir sevgilinin avuçlarında can çekişiyordum...
Ruhsuz sevdalara soyunmaktan bunalan yüreğim lâl olmuştu artık...
Her sokak aralığında dikenli tellerle örülmüş yollar çıkıyordu önüme...
Kapı duvar perişanlıklarla kuşatılmıştım...
Israrlı bir bekleyişti benimkisi biliyordum,tozdan dumandan görünmeyen bir kalabalığaydı yolculuğum...
Beşinci mevsim yalandı...
Hiçbir mevsimde bulutlar mutluluk yağmamıştı...
Şimdi kör bir testereyle kesilmişti son son yaşama sevincim...
Lâl'di yürek,kuytularda en asil savaşını vermişti çoktan...
Hep ertelemeyi seçtiğim gerçekler canımı yakıyordu...
Hayat beni yine kandırmıştı...
Kör bir insanın yalnızlığını ve karanlığını yaşıyordum sende...
Boynumda çiseleyen bir yafta ile beni de kendine benzetmiştin...
Eğer bunu seçmeseydin,belki gözlerinden masumiyet fışkıran bir ilkokul çocuğunun hatıra defteri olabilirdik...
Belki sen ve ben bembeyaz,kapağı hiç açılmamış,üzerinde hiç kalem izi
bulunmayan,hiç yazılıp çizilmemiş tertemiz bir aşk defteri olabilirdik...
Senin payına düşen neydi bilmiyorum ama benim payıma artık kör,sağır ve lâl bir yürek düşmüştü...

[PrénséSs]

yüreğindeki çölde giden kervanda bir bedeviyim şimdi. bir seraptan diğerine tuz taşıyan kervanın ardından gidiyorum beyaz atımla. heybelerden dökülen tuzları topluyorum. güneşin kendini beğenmiş yakıcılığı yerini yıldızlara bırakınca yaralarıma tuz basıyorum. aydınlığa inat kara, geceye inat beyaz tenimden damlayan kanla yazıyorum öykümü. kara gözlerimi yıldızlara emanet ediyorum. uzun kirpiklerim keskin birer kılıç ince dudaklarım korsan şarkılar oluyor. keskin kılıçların korsan şarkıların gölgesinde yasak bir aşk büyütüyorum. yaşamımın diyetini seni severek ödüyorum...

[PrénséSs]

ne gülüşü vardır gökyüzünün
ne hüznü kadar bulutu
gözlerin kadar ağlayamaz
içindeki sancının yağmuru…

belki minik bir elin dokunuşu
kaçamak bakış bırakır yanağına
belki deliliğe vurmuş
mimoza kokulu bir çiçek
uyanmamış aşk dokusu.

gürültüsüz bir bulut kendine yağan
gökyüzüdür sevgim ağır ve onurlu
mavisi sorgulu…

kurgusu zamansız
elleri bağlı rüzgar
suskusu ömründen geçer
dilinde sen gibi konuşur
sen gibi eser…

saklayacağım gecenin düşünü
yetiş ömrün sır kapısında kalan
küs öykülüsü…

taşarsa nehirler bendi olmaz
sağırlaşır göller denizler
içimde yıkılır dağlar tepeler
sen bilmezsin nilüferler sessiz açar
sessiz ölürler…

kış uykusudur kendime dönüşüm
bahara şiir eker söz biçer az yanım
söyler mi çiçekler sevdiğini
vakit gece
gözlerim günahsız gökyüzü…

[idea]

Ben ciğerlerime mayın döşüyorum sana koşarken
Sen yoksun
Önce bir şiir itiyor dilimi geriye
Adından öpüyorum,geçiyor
Kim inanır buna leyli?
Kaç adam sevdiğini adından öper?
Kaç sevgili adını öptürmeyi becerir?

Sana, adına hayal denen bir yalan söyleyeyim leyli
Sen ben
ben sen olayım
Gül suyu yağsın bulutlardan
Varlığımızı eritelim be leyli
Sesin sesime alaşım olsun

Duydun mu
Rüyanın karesiydi bu
Hayalin ölüsü
Çünkü herkesin göğüne gömülen bulutlar yok bende
Çünkü baktığını çöl gören bir deliyim
Çünkü aklım yok bende
Kalbim bende yok!
Kalbin bende yok!
Yoksun!
Arıyorum
Eriyorum
Kendini nereye sakladın be leyli?

Ellerimde beynine hançer saplanmış bir adamın resmi
Yoksun
Sağına konduruyorum yokluğunu
Soluna eğiyorum yokluğumu
iki ucu kendim olduğum bu savaşta
ceset olmaya hazırım
Bir iyiliğe var mısın ?
Gözlerinin beyazına sarılayım
Çenemde saçların kırkbin düğüm olsun

* * *

Yoksun

yine yoksun bu dünyamda.
ne sesin, ne kokun
ne gülüşlerin.

nerdesin kiminle
hangi şarkıyı dinliyorsun;
hangi hüznü yaşıyorsun yine?
durdu zaman o buruk şarkıda
saatler durdu, güneş durdu.
ve sen yoksun.

bir umut arıyorum,
bir ışık karanlıkta.
elimi tutacak bir el; bir sevinç
bir el uzat ellerime, ne olur.
yoluma yoldaş olacak bir ses, ne olur.
ama sen yoksun.

okyanusta bir damla su
kavrulmuş dudaklarıma.
ve gönlümü rahatlatacak bir nefes türkü.
üşüdüm bu yalnızlıktan.
yoruldum.
sen yoksun..

usandım buruk sevdalardan
kırık kalplerden.
bir hikaye anlat bana ayrılıksız.
bir mavi; bir yeşil:
ve nihavent olmayan bir şarkı,
hüzünsüz ayrılıksız.
ama sen yoksun.

esen rüzgarlarda kokun
çağlayan derelerde sesin var.
sıcaklığın gün ışığında,
karanlıklarda hasretin.
yağmurlar ıslatır beni, yalnızım
ve sen yoksun.

ve sen yoksun bu dünyamda.
ama:
sevdandır beni hayata bağlayan
sevdandır acılar içinde yüreğimi dağlayan
Mevla bağışlasın beni! affetsin.
o nurla, sevdanla
şu gönlümdür her gün ağlayan.
ama sen yoksun.
yoksun işte yok...
: ((

[idea]

Ve büyüyen göz bebeklerimde/bir tarla faresi kaçıp durur/hayata tutunur ama ölüm çağırır/hayat koşar peşinden ama ölüm seslenir/ve zaten insan da /bir yaşam/bir ölüm arasında/gidip gelmelere maruz idi/

Lalim/iki hece/sayısız gül dalı/melalim/uzaklığım bir hastane koridorunda/uzattım ellerimi/hasrtetim/bir kraterin ağzında/ölüm ve ölüm/hayat ve hayat/ne demek ki bu asparagas/ne demek ki spastik duygular/

Ve acı/on yerimde/on iki deprem/yüreğim faylarla dolu/kırıklığından alır acısını/ve lavlar/lavlar fışkırır/gözlerimden.ve acı/nerdedir bunun ilacı./ve kalem hakkına/zeytinin ve incirin hakkına/
Bir ranza/bir örtü./cenazelerim yerinde durur/hayallerim gibi./tereddüt dokur hüznüme/acım hala hasrette/

Bir misal/bir asır/bir umut/bir hayal/bir korku/bir hazine/bir aşk/bir sevinç/ müktedir ifadelerdir./üstünlük sıfatı/içsel bir argümandır/nihavent/ıssız bir dalgadır/karanlık vehim içredir/aşk sarmaşıkta gizlidir/hayal sevgilide dirilir/sevinç gülşende örtülüdür/misal gözlerinde hayat bulur/ve dirilişin/gelişinde bulunur/

Kırmızı/sarı/mor/siyah/mavi…mavi/evet mavi/büyüyor ıssızlığımın suskunluğu/bir ıslğın büyüsüne kapılıyorum/ne firakmış bu öyle/hem yakıyor/hem büyütüyor/sen oradasın ya/şarkılar sönük/kafiyeler dilsiz/kelimeler anlamsız/hayat karanlık/gök mağrur ve soğuk/bunaltıcı bir hava/ve korku…..korku…/tereddüt…/mihenk/ve hayaller/

Sen yoksun ya/değişik ölüm seçenekleri büyür/bir harakiri/bir mermi/bir atlayış/bir kesiş/bir boğuluş/
sessiz çığlıklar...

[PrénséSs]

Zaman basmak kanayan yarana...Kanı durdurmak için mi basılır zaman yaraya?yoksa durdu zannetigin kan daha da mı akar içten içe?farketmeden yakar canını oysa zaman gectike onu özlemek.evet belki eskisi kadar düsünmüyor özlemiyorsun onu.basını yastıga her koyusunda damlamıoyr yaslar gözünden ilk zaman oldugu gibi.evet belki ayrlık sarkıları dinleyip dalıp gitmiyorsun uzaklara.ama simdi öle bişey var ki ne aglamaya benziyor ne dalıp gitmeye.hiç ummadık bi anda sana söyledigi bi kelimeyi duyman yeter bu acıyı hissetmeye.o an için öle bi sızlar ki vucüdunun her zerresi titrer.ates düstüğü yer öle bi yakar ki kavrulursun.bu onu özlemekmidir gercekten?yoksa unutma döneminde yasadıgın sancılar mı?bilemezsin ki.bilmeye gücün yoktur.eger bilirsen her sey biter cünkü.ne o iç sızlamaların kalır ne ona isyanların ne unuttum diye avutmaların kalır kendini.bazen düsünürsün unutmak die bişey var mı?unutmak onsuzluga alısmak mı?belki de ne unutmak vardır ne de alısmak...bunlar hep acı cekmeyi özlemeyi beceremeyen insanların uydurdukları palavralardır..evet evet unutmak da alısmak da yalan kesinlikle.her aklına gelişinde kalbin böylesine sızlarken canın böylesine yanarken hangi zaman hangi mekan yetebilir ki unutmaya....